Resident Evil 4 Wii Edition

Review | 5 juli 2007 - Veel van jullie zullen deze game al eerder gespeeld hebben. In 2005 verscheen Resident Evil 4 namelijk voor het vierkante kastje van Nintendo. De game haalde alles uit de GameCube en werd wereldwijd bejubeld vanwege de fantastische beelden die op het scherm werden getoverd. Daarnaast had de game een ijzersterk verhaal en zat het vol spanning. Negen maanden later kreeg de horror survival een ware wedergeboorte op de Playstation 2. De beelden waren wat minder mooi, maar het geheel had enkele extra’s gekregen. Nu, twee jaar na de eerste verschijning, brengt Capcom Resident Evil 4 ook naar de Nintendo Wii. Dit met als ingrediënten: de wonderlijke GameCube beelden, de extra PlayStation 2 content en de nieuwe Wii besturing om het af te maken. Is dit genoeg om een topper te worden? Lees snel verder om daar achter te komen!

Het verhaal
In Resident Evil kruipen we in de huid van Leon S. Kennedy, één van de weinige overlevenden van het Raccoon City incident zes jaar geleden. Leon is een geheim agent van de Amerikaanse overheid geworden en wordt op een missie gestuurd om Ashley, de dochter van de president te redden. Je wordt gestuurd naar een Spaans dorpje in the middle of nowhere in Europa. Eenmaal aangekomen merk je wel dat de plaatselijke figuren niet echt vriendelijk zijn. Voor je het weet wordt je belaagd door boeren met hooivorken en vrouwen met kettingzagen. Ashley wordt blijkbaar gevangen gehouden door een religieuze sekte genaamd Los Illuminados en je merkt al gauw dat deze opdracht moeilijker wordt dan je eerst in gedachten had. Tijdens je zoektocht zet de sekte alles op alles om jou tegen te houden. Vaak genoeg belagen de dorpelingen je en moet je het bijvoorbeeld op gaan nemen tegen blinde, maar met messen beladen wezens.

Het verhaal zit in ieder geval enorm goed in elkaar. Telkens wanneer je zou willen stoppen besluit je toch maar door te spelen om uit te vinden wat er achter de volgende deur zit. Waarschijnlijk zit je tijdens het spelen steeds gespannen naar het beeld te kijken. Rustig op de bank gaan hangen is er dus niet bij, omdat er elk moment weer wat kan gebeuren. Om elk hoekje kan een zombie met een bijl klaar staan om jou schedel te splijten. De adrenaline pompt al helemaal door je lichaam wanneer niet alleen de grote horde zombies, maar ook dat hoekje achter je steeds dichter bij komt. Zelfs tijdens rustige momenten lukt het niet kalm te worden. Daar zorgt de constante griezelige sfeer wel voor. Ook tijdens de cut-scenes heb je niet de kans de Wiimote opzij te leggen en even bij te komen, want voordat je het weet moet je met de Wiimote zwaaien om een onverwachte aanval te ontwijken.


De sfeer wordt er alleen maar beter op dankzij het geluid uit de game. Wanneer verminkte wezens je nekharen niet omhoog zetten doet de angstaanjagende muziek dat wel. Of juist wanneer het doodstil is op enkel jou voetstappen op de stenen vloer na. Niet weten waar je vijanden zijn, maar ze wel horen maakt je alleen nog maar meer doodzenuwachtiger dankzij de onheilspellende geluiden die ze voortbrengen.

De ambiance van horror wordt afgemaakt dankzij de duistere en akelige tint van het spel. De omgevingen zien er eng, maar mooi uit. De game mag dan een port zijn, desondanks verschenen er scherpe en gedetailleerde beelden op mijn tv. Op het moment is dit een van de mooiste spellen op de Wii. De GameCube kan deze graphics blijkbaar ook aan, want verschil met de GameCube-versie is er niet. Wel ondersteunt de Wii-versie een beeldverhouding van 16:9 en een resolutie van 480p. Helaas heb ik geen prima tv tot mijn beschikking dus heb ik nog niet eens de mooiste beelden kunnen bekijken. Wat ik gezien had was echter al goed genoeg voor mij. De horrorsfeer komt in ieder geval mooi over.