Boom Street

Review | 27 januari 2012 - Het zal niet de eerste keer zijn dat Nintendo en Square Enix hun handen ineenslaan bij Boom Street voor de Nintendo Wii. Reeds eerdere crossovers hebben bewezen dat de combinatie tussen Nintendo- en Square-personages best goed kan werken. Kunnen we Boom Street ook tot een goede cross-over partygame rekenen? Of valt deze titel in het niets bij alle partygames die de Nintendo Wii reeds heeft mogen ontvangen?

Square meets Nintendo
Het is wellicht niet de eerste keer dat Nintendo zwaarden kruist met Square Enix, maar wel de eerste keer dat de immens populaire Dragon Quest-franchise gecombineerd wordt met de wereld van Nintendo. Je merkt dat Square Enix hierbij een dikke vinger in de pap heeft gehad, aangezien het ook de ontwikkelaar van het spel is. Niet alleen zijn er vele omgevingen en personages van Nintendo, maar ook zijn er meerdere speelborden in de stijl van Dragon Quest, vergezeld door passende personages.Verschillende personages uit de voorafgaande Dragon Quest-games keren terug in deze party game. Het is een leuk bedachte crossover en het voelt ook nog eens allemaal erg bekend en natuurlijk. Wat echter grappig is, is dat deze nieuw aanvoelende game al roots heeft in 1991. Destijds was er ook een simpele Famicom boardgame genaamd Fortune Street, gemaakt door Yuji Horii. Boom Street gaat dan ook als Fortune Street over de toonbank in de Verenigde Staten en Japan. Je kunt dit zien als een remake met een dikke laag Nintendo en Dragon Quest eroverheen.

Boom Street
Het is beslist niet de eerste keer dat Mario en consorten zich op het bordspel bevinden. Menig Nintendo-gamer zal wel bekend zijn met Mario Party, waarvan inmiddels alweer het negende deel in de maak is. Bij Boom Street ligt alles echter enigszins anders. Niet alleen heeft Square Enix een grote invloed gehad, maar voelt Boom Street ook bij lange na niet aan als een "Mario Party-kloon". Allereerst kun je Boom Street meer vergelijken met het financiële bordspel Monopoly, waar het zwaar door beïnvloed is, terwijl je Mario Party meer met Ganzenbord kunt vergelijken. Zo kunnen spelers speelvakken opkopen, uitbreiden en moeten tegenspelers geld betalen wanneer ze op dit vak komen. Ook krijgen spelers telkens een bedrag wanneer ze langs de startlijn komen, regelrecht Monopoly tot nu toe dus. Waar de game echter met het bordspel verschilt, is bijvoorbeeld het inkopen van voorraden. Spelers kunnen voorraden opkopen, welke inkomsten genereren op basis van investeringen die jij hebt gemaakt in speelvakken van andere spelers. In andere woorden, soms kun je meer winst dan verlies lijden door je tegenspelers goed kaal te plukken. Deze voorraden (stocks) kun je van jouw bank opkopen. Er zijn echter criteria aan verbonden. Je moet eerst 4 voorwerpen op het speelveld verzamelen alvorens je kunt investeren bij de bank (harten, schoppen, ruiten en klaver). Hiermee kun je verscheidene bonussen vrijspelen, die het makkelijker voor je maken om het spel te winnen.


De game kent verscheidene gethematiseerde bordspelen, die elk een verschillend doel hebben. Terwijl het ene bord van je eist dat je wint door tegenspelers failliet te maken, moet je op het andere bord juist een bepaald bedrag behalen, een x aantal speelvelden bezitten of een bepaald bedrag geïnvesteerd hebben om het potje te winnen. Er zijn aardig wat speelvelden die stuk voor stuk verfrissend en leuk aanvoelen, ook door de verschillende doelen. Ook zijn er verschillende soorten speelvelden. Allereerst heb je dus al de koopvakken. Maar ook heb je vakken waarop je een kaart met verschillende gevolgen moet trekken. Dit deed me ook vrijwel gelijk denken aan de Kans- en Algemeen Fonds-kaarten in Monopoly. Dan heb je nog pestspeelvakken. Kom je bijvoorbeeld op het rent-free vak? Dan hoeven spelers de komende paar beurten niets meer te betalen op jouw vakken. Terwijl de speelborden variëren, voelt het soms wel allemaal erg repetitief aan. Grofweg zijn de regels vaak hetzelfde en wie meerdere potjes Monopoly achter elkaar heeft gespeeld, weet waar ik het over heb.

De game kent verder veel opties om de spelregels naar jouw smaak aan te passen. Dit zorgt er ook voor dat de game op een gegeven moment schrikbarend veel diepgang kent, maar dit allemaal wel geleidelijk en goed geïnstrueerd gebeurt. Extra onderdelen kun je ook alleen vrijspelen dankzij de singleplayer. En het is natuurlijk altijd geweldig om samen met 3 echte tegenspelers een potje Boom Street op de bank te spelen. Dobbelen doe je door de Wiimote te schudden hoewel het wel irritant is dat je telkens jouw beurt moet bevestigen en onnodige en overbodige dialogen aan moet horen waar je niks aan hebt.


Audiovisueel
Audiovisueel gezien is Boom Street zeker niet het lelijkste eendje. De borden zien er stuk voor stuk mooi afgewerkt uit, met voldoende variatie in het achterhoofd. Kleurrijk is de game ook zonder twijfel. Wat echter nog belangrijker is, is de muziek in de game. Mooie muziekstukken van zowel Nintendo-games als ook Dragon Quest-spellen zijn passend in de game gezet. Over het algemeen is de game op visueel en auditief niveau een vloeiende crossover tussen beide franchises geworden. Het is dan wellicht niet ‘s werelds mooiste Wii-game, maar het is ook bij lange na niet onorigineel of slecht afgewerkt. Gelukkig heeft Square Enix hier veel tijd in gestoken.