Metroid: Other M

Review | 13 september 2010 - Nintendo krijgt vaak kritiek. Dan zijn de games weer te kinderachtig, dan weer maken ze te vaak dezelfde game en ga zo maar door. Het is natuurlijk waar dat Nintendo al een jaartje of 25 aan het teren is op dezelfde franchises die het geld binnen moeten brengen, maar dat neemt niet weg dat Nintendo zijn series niet van nieuwe impulsen voorziet.

De eerste keer
Een goed voorbeeld is de Metroid franchise. Sinds Super Metroid was die serie een achtergesteld kindje geworden. Mario en Link kregen nieuwe delen, Miyamoto verzon de lieve Pikmin, maar Samus Aran mocht niet verder. Tot Retro Studios ineens aankondigde de serie naar de Gamecube te brengen. Een stap die, weten we met de kennis van nu, erg goed heeft uitgepakt. De trilogie die Metroid Prime heet is een hele fijne geworden en de games behoren, ook nu nog, tot de beste games die de afgelopen 10 jaar zijn gemaakt.

In dit licht is de vreugde die veel fans hadden toen Metroid: Other M werd aangekondigd te begrijpen. Direct kregen fans flashbacks. Aan de illusie dat het een gelijksoortige titel zou zijn als de Prime reeks werd direct een einde gemaakt. De naam van Team Ninja, de bewegingen van Samus en zelfs de subtitel moesten erop wijzen dat deze Metroid anders zou worden dan ooit te voren. Na het spelen van deze game durf ik zelfs zo ver gaan dat het een game is die Nintendo nog nooit heeft gemaakt. Er is namelijk iets gebeurd met Samus wat haar tot een echte volbloed held maakt, ze heeft een persoonlijkheid gekregen.

Compleet
Team Ninja en Nintendo hebben besloten om Samus te laten praten. Zodra iemand een stem heeft, krijgt hij of zij een extra dimensie in de persoonlijkheid. Yoshio Sakamoto heeft onlangs in een interview aangegeven dat dit ook daadwerkelijk de bedoeling is geweest. Toch neem je daarmee als ontwikkelaar een enorm risico, namelijk dat het heldenbeeld van de aanhanger aan flarden wordt geslagen. Het risico dus dat Samus, Samus niet meer is. Voor mij geldt dit euvel niet, aangezien de Engelse stem van Aran voor mijn gevoel perfect bij haar past.

Other M begint vervolgens met een schitterende reconstructie van Super Metroid. Het einde wordt nog eens dunnetjes overgedaan en daarna val je gelijk midden in de actie om het zomaar te zeggen. Daarna begint het echte verhaal van Other M, welke eindelijk af aanvoelt. Zoals bekend is inmiddels zul je met Samus een noodsignaal onderzoeken, wanneer je je oude maten van de Galactic Federation tegenkomt. Het verhaal is niet altijd even rechtlijnig of even sterk, maar dankzij de persoonlijkheid van Samus voelt het geheel aan als een complete game.



Sterk
De gameplay is eveneens erg sterk uitgewerkt. Het oude 2D gevoel is heel erg fijn uitgewerkt en de WiiMote vasthouden als NES-controller is geen straf. Advies is wel om de Motion Plus even los te koppelen dan. Het automatische richten werkt erg lekker, maar daar krijg je soms het gevoel door eerder een shoot-em up te spelen. Dit komt doordat de camera in een vaste positie staat en Samus daardoor af en toe op vijanden buitenbeeld kan gaan schieten. Leuk natuurlijk, maar de actie wordt zo gereduceerd tot een dommig iets.

Kennelijk heeft Nintendo dit ook gevoeld en heeft men bedacht om de eerste persoon ook een kans te geven. Door je afstandsbediening van de Wii te draaien kun je door de helm van Samus kijken en op die manier de wereld onderzoeken of vijanden uitschakelen, maar om de een of andere reden niet bewegen. Dit is ook de enige modus waarin je raketten kunt afschieten bijvoorbeeld. Over het algemeen werkt deze wisseling moeiteloos. Toch zul je soms de beperking van de Wii weer eens meemaken en wordt een beweging niet goed geregistreerd. Frustrerend als je daardoor net even een baasgevecht wat oprekt bijvoorbeeld.



Maar
Voor de Metroid liefhebber is er echter een maar aan het hele verhaal. Een maar die voortkomt uit de meest onlogische designkeuze sinds jaren: de upgrades. Vroeger kreeg Samus een nieuwe kracht door een machtig monster om te leggen. Vervolgens kon je met je nieuwe kracht lekker naar de oude gebieden teruggaan om vervolgens alles te gaan onderzoeken. Dat maakte het backtracken gewoon erg leuk en nuttig om te doen. Voor deze game is een heel andere insteek genomen, namelijk respect voor een oude leidinggevende.

Samus heeft namelijk al haar upgrades al, maar Adam Malkovich heeft zoveel controle over haar dat hij ze allemaal uitzet. Adam bepaalt vervolgens of Samus haar upgrades weer mag gebruiken. Denk je dus in dat je langs deuren huppelt die je kan openen, maar niet mag vanwege één of andere rare snuiter die eigenlijk niets te vertellen heeft. Op het moment dat je van hem eindelijk je macht mag gebruiken, voelt het backtracken echt als een grote wassen neus. Aran gaat zelfs zo ver in haar gehoorzaamheid dat ze liever levend verbrandt dan haar Varia Suit op eigen initiatief in gebruik neemt.



Knagen
De absurditeit van het upgradesysteem blijft aan jou als speler knagen. Het klopt gewoon niet en haalt een heel groot gedeelte van het oude Metroid gevoel weg. Wat er dan overblijft is een enerverend schietspelletje met een mevrouw in een goudachtig pak in de hoofdrol. Niet echt een eyecatcher natuurlijk. Zowel de nieuwe speler als de fan zullen hierover vallen ben ik bang en de echte Metroid fan zal de game niet heel erg best vinden.

Wel wordt een ander knagend gevoel weggenomen, namelijk het gevoel dat Nintendo geen complete helden kan afleveren. Nooit eerder was een personage uit de stal van de Japanse gigant zo vergevorderd qua persoonlijkheid. Wat ons betreft mag dit de volgende stap zijn in de evolutie van de Nintendo karakters, het maakt de helden nog 'heldiger' zeg maar.