No More Heroes 2: Desperate Struggle

Review | 13 juni 2010 - Begin 2008 verscheen No More Heroes voor de Wii. In twee jaar tijd heeft die game zich een eigen aparte status in de bibliotheek van Wii-titels verworven. De cultstatus die de game heeft gekregen, is de aanleiding geweest voor Suda51 en zijn Grasshopper Manufacture om een vervolg te maken op deze game.

Simpel
No More Heroes 2: Desperate Struggle is het resultaat van die inspanningen. De titel is een simpele voortzetting van het eerste deel. Travis heeft zijn Katana aan de wilgen gehangen om in alle rust verder te leven. Helaas wordt zijn beste vriend vermoord en met behulp van de lieftallige Sylvia Christel gaat Travis op zoek naar de moordenaar. Hiervoor moet hij deze keer 50 plaatsen stijgen, een stuk meer dan in het eerste deel.

Een belangrijk verschil merk je direct aan het begin van de game. De grote GTA-achtige wereld is namelijk verdwenen. Waar je in deel 1 lekker kon rondscheuren op een geweldig motor, kun je nu met een simpel menuutje van locatie naar locatie gaan. Een andere grote verandering is dat je de zogenaamde ‘ranked missions’ niet meer hoeft te betalen. Er is dus geen oeverloos gezoek, in allerhande extra opdrachtjes, naar geld meer in deze game.

Afbreuk
Het eerste No More Heroes deel legde op pijnlijke wijze de gamewereld bloot. De satirische noot van de game zat hem in het feit dat Travis om wat plezier te hebben allerhande rotklusjes moest doen. Dit is dus te vergelijken met werken voor een schamel uurloontje om uiteindelijk toch die game bij elkaar te hebben gespaard. Een game waar je vervolgens korter mee bezig bent dan de tijd die het koste om alles bij elkaar te krijgen.

Door de nieuwe structuur in deze game wordt er dus een beetje afbreuk gedaan aan dat gevoel van satire. Dat is jammer, maar nog steeds zul je regelmatig de minigames opstarten. Deze zijn namelijk allemaal in de 8-bit sfeer opgezet en behoorlijk pittig. Slechts twee van de minigames zijn echt niet leuk te noemen, omdat ze te eenvoudig zijn qua opzet. Nog steeds krijg je geld voor je verdiensten en daarvan koop je nog steeds allerhande spullen.


Dood en verderf
In de ‘ranked missions’ is het devies om simpelweg dood en verderf te zaaien. Je vijanden komen in groten getale op je af. Het enige echte probleem uit het eerste deel, is ook weer terug. Je kunt namelijk niet de camera bedienen of je snel uit een netelige situatie manoeuvreren. Dit zorgt ervoor dat je hits aan het uitwisselen bent bij tijd en wijle. Een klein minpuntje in een voor de rest geweldige besturing.

Nieuw en erg leuk is de mogelijkheid om met twee katana’s in de weer te gaan, waardoor je in feite twee keer zo dodelijk wordt. De bewegingen van Travis ogen soepel en dat zorgt ervoor dat NMH 2 een genot is om te spelen. Ook zijn geweldige finishers zijn weer terug, en net als in deel 1 zul je er steeds meer ontdekken tijdens het spelen. Het voelt allemaal oud en vertrouwd wat je Travis kunt laten doen.

Variatie
Helaas voor NMH2 is niet alles wat de game doet goed. Zo is er tijdens het spelen van de diverse levels richting een boss fight weinig ruimte in variatie. Natuurlijk krijg je soms een extra finisher te zien die je een gevoel van macht geeft, maar toch is de afwisseling ver te zoeken. Door de constante stroom aan actie zul je dit tijdens het spelen niet direct merken, maar als je een paar levels hebt doorlopen komt er ongetwijfeld een moment waarop je je afvraagt wat je eigenlijk hebt gedaan.

Naast het gebrek aan variatie is de huisstijl van serie ongetwijfeld een volgend struikelblok voor veel gamers. Ook No More Heroes 2 gebruikt de cel-shaded graphics met een twist. Het is niet zo lief en kinderlijk als die graphics wel eens kunnen zijn, maar ook niet realistisch. Daarnaast komt ook tijdens het gewone spel de 8-bit referentie meer dan eens terug. Dat maakt de huisstijl van NMH 2 enorm apart en niet voor iedereen even aantrekkelijk.


Terug
Travis is zonder enige twijfel terug van weggeweest op de Wii. Natuurlijk speelt hij weer de hoofdrol in de game, maar ook qua game is de beste man terug van weggeweest. De manier waarop NMH 2 speelt, voelt heerlijk fris en onwillig. Suda51 weet precies wat de nadelen van de Wii zijn en weet deze perfect te maskeren met zijn nieuwe titel. Hierdoor ontstaat een product dat helemaal af is, maar hier en daar wel een ruw randje heeft.

Het is te hopen dat de kern van de Wii spelers deze titel nu wel oppikt, want in de schaduw van Super Mario Galaxy 2 is ook dit vervolg zeker de moeite van het spelen waard, en heeft Suda51 wederom een game afgeleverd die tot de top van het Wii assortiment behoort. Los daarvan is No More Heroes als serie ook ontzettend gegroeid met dit deel.