Super Mario Galaxy 2

Review | 11 juni 2010 - De beste Wii-game tot op heden komt uit de stal van Nintendo en heet Super Mario Galaxy. De titel uit 2007 is nog steeds een juweel van een game. Toch heeft Nintendo het nodig gevonden om 2,5 jaar na de release met een vervolg te komen op deze baanbrekende game. Super Mario Galaxy 2 gaat echter verder waar deel 1 is gestopt.

Same old
Deel 1 kende ten tijde van de release een geweldige impact op de Wii-bezitter en de platformwereld in het algemeen. Nintendo maakte met groot machtsvertoon duidelijk heer en meester te zijn op dit gebied door Ratchet and Clank op de PlayStation 3 op alle mogelijke manieren te kijk te zetten. De gameplay liep soepeler, de levels waren uitdagend en bovendien was de titel lastig uit te spelen voor de volle honderd procent. De grootste feature aan de game is toch wel dat er voor het eerst van je gevraagd werd als gamer om in 360 graden te denken.

Op alle andere gebieden deed Mario helemaal niets nieuws. Het verhaal was even simpel als vanouds. Peach werd weer ontvoerd en de dikke koddige loodgieter mocht haar bevrijden. Same old stuff dus wat dat betreft, zelfs de toevoeging van de Luna’s en hun eigen wereld kon hier bitter weinig aan veranderen. Het maakte overigens eens te meer duidelijk dat het verhaal in een Mario titel overduidelijk van ondergeschikt belang is en dat de game draaide om de gameplay. Deel 2 pakt de draad hier weer gewoon op, inclusief de sublieme afwisseling van 2D en 3D platforming en gaat zelfs een beetje verder.

Opluchting
Een ander deel van de opluchting was ongetwijfeld het wegvallen van Fludd. Dit hulpmiddel uit de Gamecube game Super Mario: Sunshine wist die titel enorm eenvoudig te maken. Mario en zijn tropische kornuiten boden de speler alleen uitdaging op de momenten dat Fludd werd afgepakt en je als Mario op eigen kracht door levels moest navigeren. Deze waren slechts sporadisch aanwezig, waardoor Sunshine een soort litteken is geworden voor de Mario-games. Geen hele grote, want ook Sunshine is van grote klasse, maar toch.

Die opluchting kwam weer helemaal terug tijdens het spelen van Super Mario Galaxy 2. SMG2 gaat namelijk vrolijk verder waar deel 1 is gebleven, namelijk met het bieden van een echte uitdaging. De avonturen van wereld 1 tot en met 3 zijn hier al eens beschreven en de grootste twijfel die aanwezig was over de graphics zijn gelukkig helemaal weggenomen. In de preview viel het namelijk op dat Mario niet veel mooier was geworden, dit kwam vooral door het gebrek aan echte uitdaging. De eerste werelden zijn voor iedereen die deel 1 gespeeld heeft niet heel erg lastig. Daarna begint de echte pret pas echt en valt de grafische stilstand niet meer op.

Vallen en opstaan
Je krijgt namelijk gaandeweg de game de mogelijkheid om eerdere werelden weer te bezoeken dankzij zogenaamde kometen. Deze zorgen voor een extra uitdaging. Dit onderdeel zat ook al in het eerste spel, maar groot verschil is dat je nu zogenaamde ‘Comet Coins’ moet verzamelen. Deze liggen her en der verspreid in de levels en bieden vaak een extra uitdaging om ze te halen. Weer viel de oplopende moeilijkheidsgraad op. Waar de munten in de eerste werelden duidelijk te zien zijn, moeten ze in de latere werelden echt gezocht worden. De enige reden dat je dit gaat doen is om lastige variaties vrij te spelen, bijvoorbeeld een level met Rots-Mario waarbij je zo snel mogelijk 30 vijanden moet verpletteren. De tijdslimiet is strak en zal alleen lukken met vallen en opstaan.

Alsof dit al niet uitdaging genoeg is, worden de levels na wereld drie ook een stuk pittiger. Het komt vaak aan op balans, timing en de perfecte sprong. Geregeld valt Mario dan ook richting het zwarte gat en begin je weer leuk van voren af aan. Een goed voorbeeld hiervan is de Rolling Masterpiece Galaxy. Hierbij mag je Mario op een bal met de Power Star erin langs een enorm fijne hindernisbaan rollen. De controls reageren weliswaar briljant, maar sumoworstelen op een bal tegen een Chain Chomp is echt geen pretje als er geen beschermende randen zijn.



Van binnen
De uitdagingen houden overigens niet op bij het einde de levels zelf. Het voltooien van de levels of de kometen die langs kunnen komen zijn niet meer voldoende om een Galaxy uit te spelen. Binnen de levels zijn ook opdrachten te vinden die je leiden naar zogenaamde hidden stars. Extreem pittige opdrachten die je vaak binnen een strakke tijdslimiet vragen om een bepaald aantal punten te halen of een aantal zaken te slopen. Een goed voorbeeld is het verbranden van kratten met flowerpower. Mario gaat dan vuurballen schieten en de eerste keer dat je een opdracht krijgt moet je in 20 seconden een klein aantal kratten vernietigen. Deze opdracht komt echt nog een keer langs, waarin het aantal kratten verveelvoudigd. De opluchting is dan ook groot als je eindelijk de uitdaging haalt en met het zweet op je rug de animatie van Mario ziet die een nieuwe ster claimt.

De titel is van binnen dus ook nog een stuk beter geworden. Memorabel zijn de gevechten die gevoerd worden met The Chimp. Hij is de verpersoonlijking van de ultieme gamer, zie daar een bekende Nintendo-verbastering, en heeft flink pittige uitdagingen voor je in petto. Een ster van hem krijgen voelt als een grote voldoening en geeft je als gamer het gevoel echt wat gepresteerd te hebben. De flauwe verbastering neem je dan maar op de koop toe, op dat moment weet je dat spellen niet beter worden dan dit.



Heel veel kleins
Met de uitdaging zit het in dit deel weer helemaal goed. De game is, zeker in de vrij te spelen wereld S, verschrikkelijk moeilijk te noemen. Een ander sterk punt aan de game zijn de vele kleine dingen die Nintendo heeft weten toe te voegen. Inmiddels weet iedereen wel dat het rotspakje en het wolkenpakje nieuw in de game zijn. In de preview was er nog twijfel over het nut van het wolkenpakje, maar later zul je echt flink in de weer zijn met het maken van wolken. Wanneer de wolken worden weggedreven door windmolens komt er een ongekende platformafwisseling om de hoek kijken. Elke keer als je denkt alles gezien te hebben met een nieuwe power-up, dan slaat de game zomaar een andere weg in en krijg je een nieuw verrassend idee voorgeschoteld.

Hetzelfde geldt voor het rotspakje en het springveerpakje. Het is op dit punt dat een oude power-up wat in het niet lijkt te vallen. Ook in dit deel verandert Mario weer in een bij en het gevoel van iets nieuws doen is er daar simpelweg niet bij. Zo zit er wederom een missie in waarin Mario bij de grote koningin een jeukerig plekje op haar rug moet onderzoeken. Een moment waarop déjà-vu bijna in grote Telegraafletters op het beeldscherm geknald wordt. Gelukkig wordt dit opgevangen door de toevoeging van Yoshi.

Yoshi is niet een heel kleine toevoeging, maar ook hij valt elke keer weer in de categorie van ‘ow-dat-kan-ook’. Al vrij snel in het spel zul je kennis maken met de verschillende soorten fruit die hij kan eten om sterker te worden. Een blauw ding om te vliegen, een rode peper om hard te rennen of een geel vruchtje waardoor hij begint te glimmen (handig in spookhuizen) behoren tot de mogelijkheden. Pas in de latere levels zul je echt een uitdaging aangaan met het fruit en geregeld zul je de grond in een spookhuis dan langzaamaan weg zien vallen als Yoshi zijn peertje aan het verteren is.



Perfecte game
SMG2 is in heel veel opzichten de perfecte game. De uitdaging is geweldig, de kleine toevoegingen en variaties die Nintendo heeft weten aan te brengen, stuwen de game naar een nog grotere hoogte. Helaas (mierenneukalarm!) wordt de titel door een mankement getroffen en dat is dat de impact van het eerste deel heel veel van ‘the thunder’ van dit deel steelt. Het is lastig uit te leggen, maar als je het gaat spelen zul je het merken. Het is geweldig wat Nintendo allemaal heeft weten te doen en de veranderingen zijn goed, maar de impact mist voor het gevoel een beetje.

Dat komt ongetwijfeld doordat het denken in 360 graden een belangrijk element in de gameplay blijft en dat hebben we nu wel gedaan. Bij deel 1 was dit de volgende stap in de platformwereld, maar nu voelt het stiekem toch een heel klein beetje als stilstand. Het tragische is dat deze stilstand geen afbreuk doet aan de eenzame hoogte waarop SMG2 staat. Nintendo mag wel weer een keer uitgedaagd worden in de platformwereld, maar het genre hopelijk weer wat levendiger. Voor de Wii bezitter is er eindelijk een game die beter is dan SMG in elk geval en dat is altijd goed nieuws.