Sonic Classic Collection
Review | 16 maart 2010 - Sonic, de blauwe egel van huize SEGA. Wie kent hem niet? In die goede oude tijd van vroegah stond deze naam synoniem met snelheid, adrenaline, en bovenal veel speelplezier. Sinds SEGA haar deuren als hardwarebedrijf in 2001 dicht deed, ging de kwaliteit van deze naam met grote stappen achteruit. Van het inspiratieloze Shadow the Hedgehog uit 2005, tot aan het abominabele Sonic the Hedgehog uit 2007, elke Sonic game was niet meer zoals het eerder was, namelijk snel, uitdagend en vermakelijk. SEGA schijnt zijn fouten te hebben ingezien en begint in 2010 met een waar Sonic offensief. Niet alleen komt er een nieuwe Sonic the Hedgehog 4 uit voor de consoles, waar fans al jaren naar snakken, maar ook wordt de DS getrakteerd op een nieuwe game. Ik heb het hier natuurlijk over de Sonic Classic Collection. Weet Sonic zijn roots terug te vinden in deze collectie of hebben we het hier slechts over een slappe port en een makkelijke cash-in voor SEGA?
(In)complete collectie?
De Sonic Classic Collection is qua inhoud verreweg van schaars. Je krijgt maar liefst 4 games op één cartridge. Het betreft hier Sonic the Hedgehog, Sonic the Hedgehog 2, Sonic the Hedgehog 3 en Sonic & Knuckles, welke allemaal in de vorige eeuw, zelfs in het vorige millenium verschenen op de SEGA Mega Drive, of de Genesis op z’n Amerikaans. Daarnaast krijg je ook nog Knuckles in Sonic the Hedgehog 1 & 2. De twee laatstgenoemde moet je niet als volledige games zien, eerder als de normale Sonic the Hedgehog 1 & 2, waarin je de levels speelt met Knuckles the Ecidna. Daardoor kun je enkele levels bereiken die Sonic nooit kon vinden. Zie dit maar als een soortement van uitbreiding op de eerste twee games.
Fans die destijds de originele versies al speelde, zullen zich meteen thuis voelen in deze collectie. Er is nagenoeg niets veranderd aan de games en dit heeft een goede en een slechte kant. Je kunt dit zien als een ode aan de oude Sonic games, die geen remake nodig hebben om te bewijzen dat ze nog steeds een flinke stoot kunnen uitdelen. Aan de andere kant heeft men ook concessies moeten doen, namelijk het feit dat minpunten die de games destijds bevatten, ook nu wederom aanwezig zullen zijn. Zo lijken de games in vele opzichten erg op elkaar en werken dan ook op sommige momenten enigszins inspiratieloos. Voor fans van de franchise zal dit slechts een smet op een verder uitstekende collectie zijn, maar voor nieuwkomers zal dit zeker speurbaar zijn. Toch blijft de gameplay ijzersterk. Je rent en springt op hoge snelheid met Sonic door verscheidene stages heen, in de hoop op een mooie High Score. Het is buitengewoon verslavend en geeft een zelfvoldaan gevoel.
Oh Sonic CD, where art thou!
Er is ook nog een ander punt waar ik gaarne over wil praten met SEGA. Waarom heeft men (in godsnaam) Sonic CD niet in de collectie geplaatst? Het kwam uit vóór Sonic & Knuckles, dus qua tijdlijn zou het goed passen. Het is een gemiste kans, vooral als je bedenkt dat Sonic CD door velen wordt gezien als de beste Sonic game tot op heden. Foei SEGA! Zomaar een pareltje van de Sonic franchise wegschuiven! Je zóu de Sonic Classic Collection dus als compleet kunnen beschouwen, als je er even niet aan denkt dat Sonic CD ooit uitgebracht is.
Oud maar goud
De grote vraag bij een collectie van oude spellen is natuurlijk: heeft het de jaren goed weten te doorstaan? Het antwoord hierop is JA, De Sonic Collection zal nog steeds fans bekoren en veel uitdaging bieden aan diegenen die daar op uit zijn. Ik kan nu wel mooi een aparte alinea gaan typen over de verhalen van elk van de vier games, maar ze komen uiteindelijk allemaal neer op hetzelfde, eenvoudige verhaal. Dr. Robotnik heeft iets uitgevreten, en het is aan Sonic en zijn partners Tails en/of Knuckles om de dag weer eens te redden. Elke game bestaat uit verscheidene zones die wederom weer uit stages bestaan. Je kunt natuurlijk zo snel mogelijk door de stage heenkomen, maar je kunt ook gaan voor de high score, it’s up to you.
Niet alleen heeft SEGA geblunderd door Sonic CD te dumpen, maar ook door het multiplayer aspect van de games weg te halen. Terwijl je bijvoorbeeld op de Mega Drive met z’n tweeën Sonic the Hedgehog 3 kon doen, is dat nu simpelweg onmogelijk omdat het niet meer ondersteund wordt. Je krijgt dus zelfs een beperktere versie van de games in de collectie, en dat had mogen gebeuren. Gelukkig krijg je dan wel weer 4 games voorgeschoteld die één voor één die bepaalde kick geven en natuurlijk ook lekker wegspelen. Het singleplayer aspect zal voldoende zijn om veel plezier met deze games te hebben, het is en blijft immers de Sonic die we kennen, en bovenal ook willen. Enkele nieuwe toevoegingen komen ook de hoek om kijken. Zo krijg je ten eerste de Illustrations Gallery, waar je in principe een handjevol artworks van Sonic games in beeld te zien krijgt, wat niet veel toevoegt, maar desondanks wel welkom is. Een andere, tamelijk belangrijke, toevoeging is het Save systeem, je kunt namelijk op elk moment in elke game het spel opslaan, wat dus eerder niet kon. Dit vergemakkelijkt alles een stuk en je hoeft dus niet meer door de nacht heen te gamen om een bepaalde stage te behalen.
Retro is back in town
Zoals ik al eerder in deze review heb gezegd: de Sonic Classic Collection druipt van de nostalgie en retro feel. Alles oogt exact zoals het deed op de SEGA Genesis in de jaren 90. Grafisch ziet het er nog steeds aardig goed uit maar toch zullen nieuwkomers, die oogstrelende graphics gewend zijn, enigszins moeten wennen aan deze stijl. Het valt ook goed te omschrijven als achterhaald en gedateerd. Desondanks zal het fans van het eerste uur aanspreken. Ook de muziek is goed behouden in al die jaren. Nog steeds klinken alle bliepjes en Zone nummers goed en passend. Elk nummer is goed in elkaar gezet en weet een lekker sfeertje op te roepen bij de speler.
Een minpuntje is wel dat het touchscreen enigszins lelijk is weergegeven. Je ziet constant een tekst staan waarop het verhaal van de game wordt omschreven. Daarnaast zie je icoontjes over hoe de besturing werkt en kun je opslaan, pauzeren en laden. Het is jammer dat hier geen map is geplaatst, of dat de besturing en het verhaal geïntegreerd zouden zijn in het hoofdmenu. Nu lijkt het onderste scherm een beetje rommelig en dat is jammer. Toch geef je alle aandacht natuurlijk op het bovenste scherm, dus een grote misstap van SEGA is het niet geweest, maar toch…
De Sonic Classic Collection heeft het grote tijdsverschil van de afgelopen jaren goed weten te doorstaan. De gameplay zelf is nog steeds even goed als dat het in de jaren negentig was, en ook is het audiovisueel gezien nog lekker retro (wat echter ook als nadeel gezien kan worden). Toch laat de Sonic Classic Collection hier en daar wat spelden vallen. Zo is het sowieso al een afknapper dat Sonic CD niet aanwezig is, maar daarnaast is het haast onvergeeflijk dat de multiplayer er zonder pardon uitgegooid is. Gelukkig is er dan nog wel goed uitgewerkt save systeem. En zeg nou zelf, 4 games voor de prijs van 1 klinkt niet bepaald verkeerd in de oren. Gamers die alle spellen al in bezit hebben, zullen hier weinig nieuws vinden, tenzij men zichzelf opnieuw wil bewijzen in de Sonic games. Als je deze games echter nog niet totaal kapot gespeeld hebt, is dit een aardig goede collectie om daar een begin mee te maken. Laat je lekker (opnieuw) onderdompelen in de wereld van Sonic, de blauwe snelheidsduivel die we allemaal zo goed kennen. 
