Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers

Review | 12 februari 2010 - De vele RPG fans – die in het bezit zijn van een PlayStation 3 of Xbox 360 - zitten natuurlijk al enige tijd te wachten op het dertiende deel van de Final Fantasy serie. Hier hebben de Nintendo Wii bezitters echter niet veel aan en zij kunnen zich daarom uitleven met een Final Fantasy die een wel heel lange naam mag dragen. Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers is een Wii exclusive en het zesde deel uit de Crystal Chronicles reeks. Heeft deze nieuwe telg net zoveel te bieden als zijn voorgangers of heeft dit deel net dat kleine beetje extra?

Geen echte Final Fantasy
De Crystal Chronicles serie vindt zijn oorsprong op de Nintendo GameCube. Deze reeks staat volledig buiten de lijnen van de echte Final Fantasy delen en kan dus worden gezien als een spin-off. Wat de Crystal Chronicles serie nou zo anders maakt dan de eerder verschenen Final Fantasy delen is dat het volledig draait om kristallen, en dat de visuele stijl van de games afwijkt van zijn voorgangers. Wat kenmerkend is aan de serie is dat de gevechten – in de oorspronkelijke delen – turn-based zijn. Met de Crystal Chronicles reeks heeft de ontwikkelaar deze manier van vechten achterwegen gelaten en zijn ze op de real-time gevechten overgestapt. In de delen die hierop volgde was het real-time element ook weer van de partij en dat is dan weer kenmerkend voor deze spin-off reeks.

Realistische setting
In de tijd dat Crystal Chronicles in de winkels lag leek het een trend te zijn om alle games die op een Nintendo console verschenen een kiddy uiterlijk mee te geven. Iets wat met Crystal Chronicles wel goed uitpakte, maar een wat volwassen look had ook zeker niet misstaan. De gebeden zijn verhoord voor diegene die sinds het eerste deel zitten te wachten op een “volwassen” Final Fantasy op een Nintendo console. Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers neemt je mee op reis met dezelfde sfeer, dezelfde bekende Crystal Chronicles elementen en met dezelfde vier rassen, maar dan in een wat realistischere setting.

Het verhaal
Je kruipt in de huid van Layle, een jongen uit de Clavat tribe, wiens gezicht voor een gedeelte is bedekt met kristal. Layle heeft dankzij dit kristal bijzondere gaven en gaat door het leven als een Crystal Bearer. Als hij samen met zijn compagnon – een Selkie genaamd Keiss – de opdracht krijgt om als escorte mee te vliegen met een luchtschip, komt hij oog in oog te staan met een vreemd wezen die op mysterieuze wijze op het luchtschip terecht is gekomen. Het blijkt om een Yuke te gaan. De Yukes zijn al enige tijd uitgestorven en het is dan ook vreemd dat deze van het een op het andere moment te voorschijn komt. High Commander Jegran van de Lilty tribe zet Layle en Keiss op deze zaak. Het is aan hun om deze Yuke op te sporen en te vangen. Een groot en meeslepend verhaal zal hierop volgen, waarin sommige personages niet zijn wie je in eerste instantie denkt dat ze zijn.

Action/Adventure
Zodra de eerste geluiden uit de speakers komen en de eerste Moogle je beeld in komt zweven, zullen diegene die de oorspronkelijke Crystal Chronicles gespeeld hebben meteen het gevoel van toen weer herleven. Met de sfeer zit het dus wel goed met deze game. Alleen voor de mensen die denken een heuse Role Playing Game in huis halen kunnen nog wel eens bedrogen uitkomen. The Crystal Bearers is namelijk geen RPG, maar kan worden gezien als een Action/Adventure. Op sommige momenten lijkt het meer op een nieuwe Zelda titel dan een echte Final Fantasy. Dit is uiteraard geen minpunt, maar het is toch wel opmerkelijk te noemen dat de koningen van de Role Playing Games ervoor kiezen om deze titel niet als een RPG door het leven te laten gaan.

Haken en ogen
Het klinkt allemaal erg leuk, maar toch heeft The Crystal Bearers een paar flinke haken en ogen. In vele Action/Adventure games kun je springen op ieder gewenst moment. Square Enix heeft er echter voor gekozen om het springen te beperken. Het is namelijk alleen mogelijk op de plaatsen die met een A staan aangegeven. Door op de A knop te drukken zal Layle zijn krachten gebruiken om de sprong te wagen. Het vechtsysteem heeft ook zo zijn beperkingen, aangezien het alleen mogelijk is om de vijanden met Star Wars-achtige krachten heen en weer te slingeren. Verwacht bij de veel voorkomende tegenstanders dus geen uitdagende gevechten. Grote vijanden, zoals de voor Final Fantasy fans bekende summon character Bahamut, vergen wel de nodige aandacht, en de daarbij behorende levenshartjes.


Een groot raadsel
Zoals eerder is genoemd beschikt The Crystal Bearers over een prima sfeer. De wereld oogt levendig en in de steden zijn een hoop NPC’s te vinden. Maar schijn bedriegt. De NPC’s leven wel hun eigen leven, maar ze lijken bovendien alleen op de wereld te zijn. Sommige personages beginnen op elkaar in te beuken of gooien emmers water tegen elkaar aan. Besluit er één om naar jou toe te rennen dan loopt deze sommige karakters gewoon omver, waardoor ze als lappenpoppen door de lucht vliegen. Dit gebeurt niet alleen bij de NPC’s, maar zo nu en dan vlieg je zelf ook als een ongeleid projectiel door de lucht wanneer er iemand tegen je aanloopt. Dit ziet er allemaal nogal vreemd uit en voegt totaal niets toe aan de game. Waarom Square Enix dit erin heeft gestopt is voor mij een groot raadsel.

De weg kwijt
Wat ook best storend is, is dat de minimap in geen velden of wegen te bekennen is. Ben je de weg kwijt en weet je niet meer welke kant je op moet om een bezoek te brengen aan dat ene dorpje, dan zit er niets anders op dan op goed geluk de wijde wereld in te trekken. In een game als deze kun je eigenlijk niet zonder, en het had er daarom ook gewoon in moeten zitten.

Het klinkt nu allemaal wel wat negatief, maar de game is zelfs met deze mankementen nog prima te spelen. Het doet niets af aan de sfeer en de beleving. Mede dankzij de mooie tussenfilmpjes – wat we van Square Enix gewend zijn – wordt het verhaal prima verteld, waardoor The Crystal Bearers zich met trots tussen de andere Final Fantasy delen mag begeven. Ben jij een fan van de Crystal Chronicles reeks en ben je niet vies van een Action/Adventure titel, dan kun je met een gerust hart beginnen aan The Crystal Bearers. Het speelt lekker weg, en je hoeft er niet echt bij na te denken.