Dead Space: Extraction

Review | 6 januari 2010 - Soms komt een review wat laat. Dat kan komen doordat een reviewversie pas laat binnen komt, door feestdagen, door teveel andere games of doordat ook wij meer te doen hebben dan constant gamen. Een heel enkele keer willen al deze dingen wel een samen vallen. Dan kun je denken dat het weinig zin heeft om nog een review te plaatsen, maar wanneer een game zo tof is als Dead Space: Extraction, nemen we graag tóch nog even de moeite!

Prequel
Dead Space: Extraction is geen vervolg op de Dead Space die in 2008 op de PS3 en Xbox 360 verscheen, maar een prequel. Dit heeft wat consequenties. We weten namelijk hoe het afloopt. Leuke is wel, we weten alleen het einde. Alles er tussenin niet, en dat maakt Dead Space: Extraction tóch qua verhaal meer dan interessant. We beginnen op Aegis VII, alwaar we een Marker opgraven. Wie een beetje thuis is in Dead Space, weet dat dit ‘ding’ op de een of andere manier voor een ontzettende chaos zorgt en overal veranderen mensen in willoze zombies, om vervolgens in Necromorphs te veranderen. Als dan eenmaal de pleuris uitbreekt op Aegis VII, wil iedereen naar de USG Ishimura, het schip uit de originele Dead Space, alleen zoals we weten breekt ook daar volledig chaos uit. Jij als speler zit er middenin en hoewel je weet hoe t afloopt, weet je niet wat er gebeurd in die tussentijd en Visceral maakt daar mooi gebruik van. Zo weten ze je op bepaalde punten toch nog behoorlijk te verrassen en te laten schrikken. Het horror-element is nog steeds erg aanwezig en dat is knap gedaan.

Interactieve film
Qua gameplay verschilt Extraction behoorlijk van de originele Dead Space, maar het horror-element blijft behouden. Extraction is een on-rail shooter, maar geen standaard on-rail shooter in de trant van Time Crisis. Je hebt geen controle over je personage, je kunt niet vrij lopen, alleen vrij schieten. Je personage loopt echter wel aldoor rond, in plaats van dat ‘ie alleen van cover naar cover rent zoals in de meeste arcade on-rail shooters. Dead Space: Extraction is dan ook echt een interactieve film en dat maakt deze game heel erg vet en uniek. Misschien is deze manier van een shooter spelen nog wel vetter dan een gewone first person shooter, omdat de ontwikkelaar nu scènes kan bedenken die anders niet mogelijk zijn. Als jouw character namelijk ergens moet kijken omdat er dan iets gebeurd, of juist niet zodat hij, wanneer hij zich weer omdraait, het leplazerus kan schrikken, dan gebeurt dat ook gewoon. Van tijd tot tijd staat je personage wel gewoon stil en dan is het de bedoeling dat jij alle Necromorphs die op je afrennen, een voor een afschiet.

Maar tussendoor is ook genoeg te doen. De scènes tussendoor zul je weinig schieten, maar je moet alsnog bijvoorbeeld deuren openen, of je kunt in de omgeving wapens en ammo pakken. Hiervoor moet je goed opletten, want hierop wordt niet de aandacht gevestigd. Je moet dus heel snel de wapens aanklikken met je Wiimote, waarop je personage ze pakt.

Ook zijn er scènes in het donker, waarbij je met je Wiimote functioneert als lichtstokje die je moet schudden, voordat ‘ie licht geeft. Hoewel spontane beweeg-je-wiimote-maar-scènes bij de meeste games zuigen, is het vet bij Dead Space. Dit omdat de game je echt opzuigt en je het gevoel geeft díe persoon te zijn. Als jij daar echt in die donkere tunnel zat met een light stick, moest je ‘m ook schudden, dus schudt je je Wiimote ook. De Wiimote wordt sowieso erg goed gebruikt. Als je nu bijvoorbeeld een audiolog oppikt, dan komt het geluid uit je Wiimote, alsof je echt een memorecorder hebt opgepikt en afluistert. Visceral games heeft de mogelijkheden van de Wii goed bekeken en benut ze optimaal. Hulde jongens, eindelijk iemand die de potentie van dit apparaat ziet!

Schieten
Hoewel ik erg enthousiast ben over het interactieve film-element en wat Visceral allemaal met de Wiimote doet, ben ik niet laaiend enthousiast over het schieten an sich. Dit is eerlijk gezegd een tikkeltje saai. Meestal verschijnen er een stuk of 3 Necromorphs in beeld en mag je ze stuk voor stuk kapot knallen. Komen ze te dichtbij, dan kun je ze een lel geven door een klap met je Wiimote te geven. Heel intuïtief natuurlijk, maar hoewel de rest van de game barst van de interactieve stukjes, is dit element erg statisch. Geen bewegingsvrijheid, geen mogelijkheid om cover te zoeken, enkel zo snel mogelijk die gasten afknallen. Natuurlijk bevat ook Extraction ‘Strategic Dismemberment’, wat inhoudt dat je strategisch ledematen kunt afknallen. Is een vijand een beetje erg rap, dan knal je z’n benen er af zodat ‘ie opeens niet meer zo snel is. Handen met wapens kun je er af schieten, zodat je vijand ineens ontwapend is, en is een vijand echt lastig, knal je gewoon z’n kop d’r af. Dit geeft wat afwisseling en kun je eigenlijk zelf zo leuk maken als je wil, maar gek genoeg genoot ik zelf meer van de scènes waarin je níet schiet, maar meer het verhaal volgt en moet proberen zo snel mogelijk objecten op te pikken.



Audiovisueel
Visceral heeft niet alleen de potentie van de Wii goed gezien op gebied van dingen als de Wiimote en de ingebouwde microfoon, maar ook op gebied van rekenkracht. De Wii is krachtiger dan we denken, krachtiger dan blijkt uit de gemiddelde meuk. Nintendo probeert dit zelf natuurlijk al te bewijzen met games als Metroid Prime of New Super Mario Bros, maar krijgt nu steun van Visceral. Dead Space: Extraction ziet er namelijk gewoon heel erg vet uit. De emotie op de gezichten, de bewegingen, de belichting, alles ziet er gewoon tiptop uit. De audio is ook nog eens goed in orde. Er zijn dus leuke dingen gedaan zoals audiologs via de Wiimote, maar ook de voice-acting zit goed in orde en de geluiden zorgen voor een extra creepy sfeertje. In Dead Space hangt natuurlijk van nature al een creepy sfeer, maar de audio zet dat extra kracht bij. Ik zat af en toe echt met zweethandjes te gamen. Leve het polsbandje aan de Wiimote, voor je het weet vliegt dat ding zo uit je bezwete klauwen dwars door je TV heen!

Extra, extra
Visceral heeft tot slot er aardig wat aan gedaan om ons ook buiten de single player campagin, die je trouwens al een uur of 8 zoet zal houden, bezig te houden. Zo is er een digitale strip op de disc te vinden die je steeds stukje bij beetje unlockt. Deze is ooit verschenen ter promotie van de eerste Dead Space en is nu dus volledig na te lezen op de Wii. Er zijn ook nog extra challenge modes die je even zoet zullen houden en dit soort extra’s zijn eerlijk gezegd wel nodig, want een on-rail shooter, die immers volledig scripted is, is een tweede keer niet echt leuk. Geen reden toe ook echter, we kunnen gewoon verder met nieuwe challenge modes.