The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Review | 20 december 2009 - Wie Nintendo kent, kent naar alle waarschijnlijkheid op z'n minst één mascotte van de spelgigant uit het land van de rijzende zon. Voor mij stond Nintendo synoniem aan The Legend of Zelda franchise, die inmiddels al weer 20 jaar warme gevoelens van menige gamer weet op te wekken. Vanaf het moment dat ik een Gameboy in de hand kreeg, speelde ik elke mogelijke Zelda game op een handheld. Ook Phantom Hourglass, die in 2007 het daglicht op de Nintendo DS zag, was voor mij geen uitzondering. Anno 2009 heeft de Nintendo DS al flink wat ervaring opgedaan en staat paraat voor het volgende avontuur van Link genaamd Spirit Tracks. Welkom in de wereld van Hyrule! Koop uw treinkaartje hier en geniet van de reis...

All aboard!
In The Legend of Zelda: Spirit Tracks speel je, zoals gewoonlijk, de eenvoudige jongen genaamd Link. Dit avontuur speelt zich 100 jaar na de gebeurtenissen in Phantom Hourglass af en de overeenkomsten tussen haast identieke personages uit dit deel en het vorige is dus compleet op toeval gebaseerd. Link is deze keer geen boerenjongen of eilandbewoner, maar een treinmachinist in spé. Als zijn leermeester Alfonzo hem erop uit stuurt om in Hyrule Castle tot Royal Engineer benoemd te worden, ontmoet Link de eveneens iconische Princes Zelda, die meteen een band met hem krijgt. Even later blijkt de kanselier van Hyrule genaamd Cole niet geheel koosjer te zijn, en steelt het lichaam van Zelda, laat haar geest achter, en verkast zich vervolgens in de Spirit Tower om met Zelda's lichaam de Demon King terug te laten keren naar Hyrule. Wonderbaarlijk genoeg kan Link nog steeds communiceren met de geest van Zelda, en samen besluiten ze om de mysterieuze Spirit Tracks te herstellen om zo tot de bovenste kamer van de Spirit Tower te komen en de Demon King te verslaan. Om de Spirit Tracks te herstellen, zal Link veel puzzels moeten oplossen en kerkers moeten doorwaden, en dus is er een nieuw Zelda avontuur geboren.

Partners in crime
In plaats van een irritant elfje, of een arrogante zeevaarder, ben je dit keer opgescheept met Princes Zelda. Ruim 20 jaar na de eerste game doet deze eindelijk zijn naam eer aan door de Princes ook werkelijk in de gameplay te betrekken. Het voelt compleet vernieuwend, en toch tegelijkertijd vertrouwd aan. Niet alleen fluistert Zelda jou wijze woorden toe, maar ook in de "HUB Dungeon", namelijk de Spirit Tower, is ze onmisbaar. Hier kan ze namelijk bezit nemen over een Phantom, de gevreesde, zwaarbewapende ridders uit Phantom Hourglass. Vervolgens kun, en moet je puzzels oplossen door samen te werken. Dit gebeurt echter alleen in de Spirit Tower, al is dat geen probleem aangezien je deze dungeon eigenlijk kunt zien als 4 dungeons. In de rest van de game zorgt ze voor een vrolijke stemming en speelt natuurlijk een onmisbare rol. Toch moet ik hierbij zeggen dat de slapstick humor die Linebeck in Phantom Hourglass vertoonde, nauwelijks aanwezig in deze game. Weliswaar maakt laatstgenoemde een kleine comeback in dit spel, maar is niet van essentieel van belang en dus krijg je een kleinere dosis humor in deze game dan in zijn voorganger, wat een lichte teleurstelling naar mijn mening was. Toch zijn er genoeg andere personages, waaronder ook Link zelf, die regelmatig een lach op het gezicht van de Zelda liefhebber tevoorschijn weten te toveren. Het verhaal wordt toch vaak benadrukt en is daarom wel weer sterker dan zijn meeste voorgangers.



Pimp my ride
Zoals menig volgeling van de franchise nu wel weet, gebruikt Link dit maal geen paard of pratende boot als vervoersmiddel, maar een locomotief. Ondanks mijn aanvankelijke sceptische gedachten ben ik inmiddels heengestapt en heb de trein in mijn hart gesloten. Het voertuig is gewoon zó eenvoudig te besturen dat je met volle teugen van de pracht en praal van de omgeving kunt genieten en hier en daar een varken overhoop kunt blazen. Aan de andere kant is het rijden op de trein ook weer heel spannend als je een passagier aan boord hebt, omdat je dan volgens de regels moet rijden en dus op de bordjes moet letten. Daarnaast is het altijd belangrijk om de goede afslag te nemen en afstand te houden voor de Doom trains, die sneller zijn dan jij, je in één klap naar het Game Over scherm sturen en even als het kan ook nog eens niet vernietigd kunnen worden. De balans tussen ontspanning en spanning wordt perfect opgevoerd en afgebouwd en daardoor blijf je constant alert in het spel, en kunt tegelijkertijd van Hyrule genieten, die overigens erg mooi overgebracht is naar de DS. Net als de stoomboot uit Phantom Hourglass, kun je ook je Spirit Train naar je eigen smaak ombouwen, afgezien van het aantal hitpoints, en het uiterlijk welteverstaan, verandert er weinig aan de trein. Desalniettemin blijft het een uitdaging om alle onderdelen te vinden en het houdt je dan ook zeker een tijdje zoet alvorens je besluit om dit spel uit de DS te halen.