Call of Duty: Modern Warfare Reflex Edition

Review | 3 december 2009 - Het leeuwendeel van de gamers zou de alom geprezen Call of Duty reeks opsplitsen in 2 categorieën: De games die ontwikkeld zijn door Infinity Ward en diegene die Treyarch gemaakt heeft. De meesten zullen het trouwens met me eens zijn dat we in het algemeen wel kunnen stellen dat de games van de eerstgenoemde van hogere kwaliteit zijn. Daarom is de eerste vraag altijd bij een aankondiging van een Call of Duty game wie hem zal ontwikkelen. Call of Duty: Modern Warfare Reflex is dan weer een game ontwikkeld door Treyarch, maar oorspronkelijk gemaakt door Infinity Ward. Hamvraag blijft dus of het een goede port is geworden van het vierde, epische deel van de Call of Duty reeks.

Call of Duty: Modern Warfare Reflex Edition is inderdaad een port van Call of Duty 4, die twee jaar eerder is uitgekomen voor Xbox 360, Pc en PlayStation 3. Infinity Ward wilde toen geen Wii-titel maken, omdat Nintendo’s Console niet de grafische kwaliteiten had om gamers dezelfde cineastische ervaringen te bieden als de andere consoles. Treyarch zag de uitdaging echter wel zitten en brengt daarom twee jaar na datum Call of Duty: Modern Warfare Reflex uit. Ik zou de game kunnen afkraken, omdat hij veel te laat uitkomt. Dat ga ik echter niet doen, aangezien Treyarch al heeft bewezen met Call of Duty 3 dat het moeilijk met tijdsdruk kan omgaan en wat meer tijd hen dus ook gegund is. Hieronder ga ik daar dus niet meer op terugkomen en enkel de uiteindelijk versie beoordelen en die is me – zoals je waarschijnlijk al aan de punten gezien hebt – zeer goed bevallen.

Ook het verhaal ga ik niet al te uitgebreid beschrijven, aangezien ik je daarvoor met plezier doorverwijs naar de Review die Martijn destijds heeft geschreven. Het komt er eigenlijk op neer dat enkele terroristen facties in Rusland een staatsgreep hebben gepleegd, waardoor het een ‘moderne oorlog’ wordt. Jij, als gamer, moet dan voor de zoveelste keer in de reeks de wereld proberen te redden. Uiteraard is het veel uitgebreider en tot mijn grote verbazing was ik ook door het verhaal geneigd om verder te spelen. De storyline is helaas niet zo boeiend dat het, zelfs voor de mensen die het spel eerder als gespeeld hebben, interessant blijft. Positief is natuurlijk ook dat Infinity Ward het Midden-Oosten als setting heeft gekozen en daarmee iets origineels doet, in plaats van weer een WO II game te maken.

Wat ook identiek is gebleven aan Call of Duty: Modern Warfare is het audio-gedeelte: Nog steeds zal het met gesloten ogen lijken alsof je echt oorlog aan het voeren bent. Voordeel tegenover de echte oorlog is natuurlijk dat als je sterft, je gewoon opnieuw kunt beginnen en evenveel van de ‘speelgoedoorlog’ kunt genieten. Indien je toch om de haverklap het loodje moet leggen, is de moeilijkheidsgraad gewoon aan te passen. Helaas is het wel een feit dat het maar amper 5 uur duurt vooraleer je de credits op je scherm ziet rollen. Niets ongewoons natuurlijk voor een shooter, maar dat neemt niet weg dat die speelduur toch serieus had opgedreven worden.

Bovendien is zoals dikwijls de online multiplayer van Call of Duty weer uitstekend, vooral in vergelijking met andere Nintendo Wii spellen. Meestal kun je daarin slechts enkele variaties van Deathmatch en Capture The Flag terugvinden, maar Reflex is in dat opzicht wel vernieuwend. Uiteraard zijn Deathmatch en Team Deathmatch weer beschikbaar, maar veruit de leukste zijn dan toch Domination en Sabotage. In de eerstgenoemde is het de bedoeling om control points te bemachtigen en die daarna op leven en dood te verdedigen. In Sabotage moet je dan weer, zoals de naam het eigenlijk al verklapt, de vijand saboteren en bommen op zijn targets plaatsen. Al deze modi zijn maximaal met 10 man te spelen en ook al klinkt het op het eerste zicht weinig, zul je snel ondervinden dat dit meer dan voldoende is.



Waar veel mensen zich toch zorgen over maakten was de grafische kwaliteit van Call of Duty: Modern Warfare op de Nintendo Wii. Aangezien het visuele gedeelte op consoles prachtig was en dat pluspunt dus naar alle waarschijnlijkheid zou wegvallen, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Treyarch heeft ervoor gezorgd dat Call of Duty nog steeds een mooie game is, ondanks de beperkingen op Nintendo’s console. Helaas moet ik hier wel bij vertellen dat niet alle textures even goed afgewerkt zijn en dat er ook een paar kleine bugs verscholen zitten in het spel. Gelukkig zijn deze mankementjes nooit echt storend te noemen en mag je al bij al zeggen dat Treyarch grafisch meer dan goed werk heeft geleverd.

In games die ontwikkelt zijn door Treyarch, kun je heel vaak, zoniet altijd met z’n tweeën op de bank spelen. Nu was dat destijds niet mogelijk op Call of Duty: Modern Warfare en daar heeft Treyarch een leuke oplossing voor bedacht. Net zoals in Super Mario Galaxy zal de meest geëxperimenteerde van jullie twee een eigen personage krijgen dat hij zelf kan besturen en zal de andere simpelweg een tweede cursor krijgen waarmee ook naar hartenlust mensen naar de eeuwige jachtvelden kan sturen. Men zal er nooit een spel voor kopen, maar het is zeker wel een leuke bonus.