Manic Monkey Mayhem

Review | 30 november 2009 - WiiWare-games moeten het doorgaans niet hebben van de diepe gameplay, prachtige graphics of indrukwekkende auditieve prestaties. In plaats daarvan vind je veel innovatieve games met originele concepten, die kleine ontwikkelaars toch in staat stellen een goede game te maken.
Het concept van Manic Monkey Mayhem is in ieder geval origineel te noemen; een gigantisch banengevecht op een ondergrond van pilaren. De perfecte game om te onderzoeken of een fantastisch concept als deze, ook een fantastisch spel betekent.

Shut up, fool!
De singleplayer bestaat uit vier delen: de campaign, Grootste Aap, The Aapteam, en Race Tegen de Klok. Grootste Aap is gebaseerd op het principe van last man standing; versla al je tegenstanders en blijf als enige over. The Aapteam – ja, de Nederlandse versie zit vol met slechte woordgrappen, is eigenlijk precies hetzelfde, behalve dat je nu met een aantal andere apen in een team zit. In Race Tegen de Klok heb je een onbeperkt aantal levens, en wint degene met de meeste ‘kills’. De in de andere twee modi zo succesvolle tactiek van wachten tot de rest elkaar heeft afgemaakt, gaat dan ineens niet meer op.

Apencampagne
De campaign is ook weer in vieren verdeeld; een tutorial en de moeilijkheidsgraden makkelijk, gemiddeld en moeilijk. Hierin speel je allerlei verschillende missies, van een een-op-eengevecht tot het kapot gooien van kratten en van zo lang mogelijk overleven tot het vangen van zoveel mogelijk bananen. Er zit vrij veel afwisseling in de missies, waardoor het maar zelden eentonig wordt. Toch is het maar zelden leuk, omdat je tegenstanders zelfs in de makkelijke modus erg moeilijk zijn. Niet omdat jij – of ik, in dit geval – nou zo vreselijk slecht bent, maar omdat jij wél gebruik moet maken van de gebrekkige besturing, en zij niet.

Offline voedselgevecht
In de lokale multiplayer, die met vier man te spelen is, heb je dit verschil niet. Het heeft dezelfde modi als de singleplayer, met in plaats van de campagne het speeltype Pakje Doorgeven. Hierin word je opgezadeld met een explosief pakje, en moet je die zo snel mogelijk bij een medespeler kwijtraken, voordat het ontploft. Op zich leuk, ware het niet dat ook hier de slechte besturing roet in het eten gooit. Zeker voor onervaren spelers is het namelijk enorm moeilijk en frustrerend om goed te gooien, en binnen de kortste keren zullen ze je smeken om weer gewoon een potje Mario Kart Wii met ze te doen. Dat is erg zonde, aangezien de game met een volledige Nederlandse vertaling wel het potentieel had een game voor iedereen te zijn.



Hallo? Is daar iemand?
Ook de onlinemodus is tragisch. Of eigenlijk; dat denk ik. Want ik moet eerlijk toegeven: ik heb het helemaal niet gespeeld. Niet omdat ik, zoals gewoonlijk, te lui was om er de moeite voor te doen, maar omdat ik mijn Wii meerdere keren een kwartier naar andere spelers heb laten zoeken, maar er geen enkele tevoorschijn kwam. Of dit nou komt omdat het spel moeite heeft te verbinden met andere spelers of omdat niemand het spel heeft is moeilijk te zeggen.

Bananenbesturing
De besturing is, zoals eerder gezegd, hét punt dat de game grandioos naar beneden haalt. Gooien doe je namelijk door met de WiiMote aan te wijzen waarop je wil gooien, op A te drukken en dan een werpbeweging te maken. Hoe harder die beweging, hoe harder je gooit.
Op papier is daar niets mis mee; in de praktijk helaas des te meer. Vervelend is dat je niet kunt zien hoe hard je gooit, en aangezien de registratie van je worpen erg onnauwkeurig is heb je ongeveer een op de drie kans dat je zo hard gooit als je wilt. Door die slechte registratie moet je je handen erg schokkerig bewegen om duidelijk te maken hoe je wil gooien, wat bij mij resulteerde in overbelaste polsen, waar ik tijdens het typen van deze review nog steeds last van heb.
Daarnaast werkt het richten erg matig. Na elke worp moet je opnieuw je worp selecteren, omdat de camera alle kanten op zwaait als je de Mote nog in de werppositie hebt. Ook draait de camera veel te traag, en is snel reageren vrijwel onmogelijk als je van alle kanten met bananen gebombardeerd wordt. De game bevat in de singleplayer ook een Wii Balance Board ondersteuning, waarmee je je aap kan laten wegduiken, een actie die je normaal met de plusknop op de WiiMote uitvoert – helaas moet je ook daarvoor de goede richting op kijken.

Afgewerkte apen
Qua afwerking is de game naar WiiWare-maten best aardig. De stijl is zo vrolijk en kleurig als je van een dergelijke game zou verwachten, met verschillende levels die er allemaal aardig uit zien. Wel is het erg simplistisch. De animaties zijn vloeiend, waardoor de overdreven apenbewegingen goed tot hun recht komen. De muziek wordt steeds herhaald, maar is wat mij betreft niet erg storend, en ook de sound effects zijn gewoon voldoende.