Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen

Review | 24 oktober 2009 - Er zijn genoeg redenen om niet aan wintersport te doen. Misschien heb je zoveel gegamed dat je een arme sloeber bent geworden, hou je niet van spartelen in de kou of ben je allergisch voor warme chocolademelk, sneeuw, sociaal contact of lederhosen. Wat de reden ook is, in Mario en Sonic op de Olympische Winterspelen kun je alle nadelen van die grote, boze, echte wereld ver achter je laten en in de virtuele sneeuw alsnog je ski’s onderbinden. Na Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen en Super Smash Bros. Brawl nu al de derde keer dat voormalige aartsrivalen Mario en Sonic elkaar treffen; nog steeds een gouden formule of kunnen de twee elkaar maar beter weer de rug toekeren?

Olympische sneeuwpret
In Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen nemen de personages uit beide werelden het tegen elkaar op in de sneeuw van Vancouver, Canada. Bijna alle Olympische wintersporten zijn te spelen, met uitzondering van rodelen, biatlon, langlaufen en Noordse combinatie. Alle andere sporten zijn dus wél aanwezig, waardoor de game maar liefst 16 minigames bevat, met daarbovenop nog de Droomevenementen.

Skiën
Het alpineskiën bestaat uit de onderdelen afdaling en slalom. Deze sporten – waarvan ik niet eens ga uitleggen wat ze inhouden - kunnen worden bestuurd met de WiiMote, MoteChuck-combo en het Wii Balance Board. De besturing voelt een beetje houterig en schokkerig, maar werkt verder goed.
Het skispringen is erg goed uitgewerkt, met een uitgebreid systeem waarin je je sprong moet timen, rekening moet houden met de wind, je evenwicht moet bewaren en je landing moet plannen. Hoewel dit voor een minigame verrassend uitgebreid is, went het snel en is het ook voor de iets jongere gamer toegankelijk. Het skispringen is ook beschikbaar in teamvariant, waarin de gemiddelde score van je team zo hoog mogelijk moet zijn. Daarnaast is er het freestyleskiën, dat ook weer onderverdeeld is in moguls – bij mij tot voor kort bekend als de bergjesafdaling – en het skicross, een op behendigheid gebaseerde afdaling. Beide werken op zich goed, hoewel het bij moguls al snel chaotisch wordt en vervalt in willekeurig gezwaai met de WiiMote.

Snowboarden
Waar het skiën is, is ook diens rivaal snowboard. Ook de virtuele Spelen zijn hierop geen uitzondering, en dus kun je ook in in deze game aan de slag met halfpipe-snowboarden en de snowboardcross. Halfpipe-snowboarden had erg tof kunnen zijn, maar valt tegen door de besturing. In de lucht moet je om tricks uit te voeren je Wii Remote in een bepaalde richting zwaaien om trucs te combineren. Veel effectiever – en ik ben vast en zeker niet de enige die dat uitvindt – is om als een imker met angst voor bijen met je armen wild in het rond te staan zwaaien. Het wordt zo nu en dan onderbroken door een na te tekenen patroontje; maar het was beter geweest als dat de enige manier was om trucs uit te voeren.
Snowboardcross is verrassend verschillend van de skicross, hoewel het concept op hetzelfde neer komt. Het is sneller, vloeiender en daarmee ook iets minder uitdagend. Ook hou je de WiiMote niet meer als een skistok vast, maar voor je lichaam, zoals een snowboarder op zijn snowboard staat, inclusief de keuze tussen de Goofy- of Regular-stand. Ook kun je trucs doen voor een turbo – nog steeds met het gezwaai. In dit geval is dat minder erg, aangezien het maar een powerup is, en niet de essentie van de minigame.

Schaatsen
Het schaatsen is de grootste tegenvaller in de game. In het echt is het een fantastische sport waar Nederland ook nog eens op kont schopt, in Mario & Sonic is het teruggebracht naar wat ritmisch met je arm slaan en hopen dat je personage vooruitkomt. Het idee is dat je je armen als een schaatser beweegt en zo vooruit komt; waar het op neer komt is dat je staat te airdrummen terwijl je personage vooruitschaatst. Niet zelden beginnen de schaatsers plotseling spastisch te bewegen, terwijl je met je WiiMote geen of normale bewegingen maakt. Het schaatsen is onderverdeeld in de 500 meter, de shorttrack 1000 meter en de shorttrack relay; alle drie werken ze maar matig door de hiervoor genoemde beperkingen.
Naast het afstandsschaatsen is er ook nog kunstschaatsen, dat tegen alle verwachtingen is nog best aardig is. Je personage schaatst automatisch, maar op een aantal punten zullen bewegingen worden getoond die je met je WiiMote moet maken. Niet dat dat zo veel uitmaakt; Bowser, Wario, Donkey Kong, Dr. Eggman of Shadow een dubbele axel zien doen maakt de minigame sowieso al het spelen waard.



Overige ijssporten
Verder bevat de game nog bobsleeën – zowel skeleton als het gewone bobsleeën. Beide zijn vrijwel identiek; skeleton is eigenlijk de individuele versie van het in teams gespeelde bobsleeën. Om te sleeën hou je de WiiMote voor je lichaam, en hel je over om te sturen. Zeker bij het gewone bobsleeën is dit erg leuk, omdat je dan met meerdere mensen probeert zo goed mogelijk mee te hellen.
Daarnaast is er ijshockey, waarin je je team met de nunchuck bestuurt, terwijl je door met de WiiMote te bewegen op je tegenstanders inbeukt of de puck langs de keeper schiet. Hoewel het allemaal erg snel gaat, is het enorm leuk om te doen en voelt het goed uitgewerkt aan. Erg leuk is ook dat je je team op verschillende manieren kunt samenstellen, waardoor je snelle, vaardige en sterke personages kunt combineren om jouw perfecte team te vormen.
Als laatste is er curling, waarin je afwisselend de werprichting bepaalt, veegt of werpt. De besturing werkt hier gewoon goed, hoewel het niet bepaald inventief is. Ook hier kun je je team weer samenstellen uit verschillende personages om het aan jouw stijl aan te passen

Droomevenementen
Ik hoorde je wel denken toen je de eerste alinea las: “huh, Droomevenementen? Wat lult hij nou?”
Dat zit zo. Droomevenementen zijn speciale versies van de Olympische Sporten, die maar weer even verduidelijken dat de game geen realistische simulatie van de Olympische Winterspelen is.
Droomevenmenten zijn – naast heteroseksueler dan ze klinken – een soort mix tussen de Olympische Spelen en Mario Kart. De banen liggen namelijk bezaaid met blokjes, die de klassieke Mario-powerups bevatten. Met groene schilden, rode schilden, supersterren, bliksemschichten, nepblokjes en andere items kun je het je medesporters erg moeilijk maken. Tegelijkertijd vind je onderweg Mario’s munten en Sonic’s ringen, die je zo nu en dan ook weer een upgrade bezorgen.



Winterspelen
De game bevat verbazingwekkend veel modi voor een minigamecollectie. Ten eerste is er de Winterspelen-modus, waarin je de zojuist genoemde sporten kunt spelen. Dit kan los, maar ook in festivalmodus. In die festivalmodus speel je over 16 dagen verspreid wedstrijden en trainingen, onderbroken door uitdagingen van rivalen als Bullet Bill en King Boo. Dit kan in je eentje, maar ook in co-op met een maximum van vier spelers. Gaanderweg speel je Droomevenementen en prijzen vrij. Ook krijg je geld waarmee je in dewinkel nieuwe voorwerpen kunt kopen. Verder bevat de Winterspelen-modus nog de training, waarin je de verschillende sporten uitgelegd krijgt en ze kunt oefenen.

Overige modi
Daarnaast zijn er nog de Party Games-mode, waarin je met maximaal vier spelers drie minigames speelt die weinig met de Olympische Winterspelen te maken hebben. Het is echter in alledrie de bedoeling dat je Olympische Sporten speelt om verder te komen. Deze zijn leuk bedacht, en tegen alle verwachtingen in ook daadwerkelijk een waardevolle toevoeging.
Daarnaast is er de record-modus, waarin je je records, Olympische medailles, droomedailles en emblemen kunt bekijken. Bij de emblemen zie je teven van alle emblemen rond de behaalde hoe je ze moet behalen, wat de replaywaarde erg ten goede komt. Ook kun je je scores op het Nintendo WFC vergelijken met die van de rest van de wereld, hoewel dat naar mijn mening meer is om het “Nintendo Wi-Fi Connection” logo op de voorkant te kunnen zetten dan dat het ook echt een waardevolle toevoeging is.
Ook is er de winkelmodus, waarin je met je verdiende geld nieuwe decals, kleren, muziek en andere toevoegingen kunt kopen. Helaas is het assortiment niet heel interessant en voegt het dus maar weinig toe.

Personages
De personages die zich hebben geplaatst voor de Olympische Winterspelen zijn dezelfde als bij de gewone spelen, met de toevoeging van vier karakters. Naast onder andere Tails, Bowser, Yoshi, Knuckles, Peach en je Mii maken nu ook Donkey Kong, Metal Sonic, Silver the Hedgehog en Bowser Jr. hun opwachting. De personages zijn weer onderverdeeld in vier types: snelheid, kracht, vaardigheid en allround. Tussen die types is het verschil best goed merkbaar, maar binnen de types is het verschil vrijwel alleen cosmetisch.



Besturing
Qua besturing is de game lekker toegankelijk; overwegend goed werkende motion controls en soms zelfs Wii Balance Board-ondersteuning zorgen dat eigenlijk iedereen met de game aan de slag kan. Ook kan elke sport met enkel de WiiMote gespeeld worden, waardoor je niet per se vier Nunchucks nodig hebt om met een groep virtueel te kunnen sporten.
Grote afwezige is helaas de Wii MotionPlus-ondersteuning die de game nog veel leuker en toegankelijker had kunnen maken. SEGA koos hier niet voor, omdat het niet wil dat je nog een hoop accessoires moet komen om de game te kunnen spelen. Jammer, want zolang het optioneel bleef had het wat mij betreft absoluut geen kwaad gekund.

Afwerking
De afwerking van de game is over het algemeen goed. De graphics zijn mooi, hoewel hier en daar een aantal gevallen steken te zien zijn. De game bevat veel cutscenes, die er overwegend fantastisch uitzien.
De muziek is goed, hoewel soms enigszins repetitief. Ook de sound effects zijn goed, hoewel het gejuich tijdens de toch al vrij lange laadschermen een sampletje van 2 seconden is, die erg vervelend wordt.
Een pluspunt is verder dat de game Nederlandstalig geleverd wordt, hoewel de personages gewoon Engels blijven praten. Jammer genoeg klinkt de presentator, die met een bokswedstrijdaankondigersstem (mooi woord voor Scrabble?) elke menuoptie voorleest, zowel in het Nederlands als in het Engels ronduit belachelijk.