Teenage Mutant Ninja Turtles : Smash-Up

Review | 5 oktober 2009 - In de jaren 80 was er een werkelijke Turtles hype : ze waren op elke zender te vinden, magazines wijdden zich volledig aan de helden en de verkleedkleren gingen als zoete broodjes over de toonbank. Zo’n 30 jaar na datum zijn er nog altijd mensen die van die Turtles hype willen profiteren. Een bewijs daarvan zijn het aantal videogames die over de groene helden de laatste tijd zijn verschenen. Teenage Mutant Ninja Turtles : Smash-Up zou je vandaar een simpele manier om geld te verdienen kunnen noemen, maar is dat ook gerechtigd ?

Ook al is het de zoveelste turtles spel, lijkt het niet zo opvallend veel op zijn voorgangers. Ubisoft heeft zich eerder gebaseerd op de ontzettend succesvolle Super Smash Bros. serie. Op zich is het dus sowieso gevaarlijk voor de Frans-Canadese ontwikkelaar om de concurrentie aan te gaan met één van de beste Nintendo Wii titels aller tijden. Daarom zul je ook vaak zo’n net niet gevoel krijgen bij het spelen van het spel.

De originele tv-serie stond niet bekend om zijn verhaal en dat had ik dus logischerwijs ook niet van de game verwacht. Maar ze overtroffen mijn verwachtingen, want er is eigenlijk (bijna) helemaal geen verhaal. Het zijn eerder onafhankelijke gevechten die gewonnen moeten worden om weer andere battles vrij te spelen. In mijn ogen had de ontwikkelaar (Game Arts) toch op zijn minst kunnen proberen om goed verhaal in het spel te steken. Nu heb ik eerder zo’n liever lui dan moe gevoel gekregen wanneer ik het beetje verhaal zag dat ze wel in een leuke stripvorm hebben gegoten.

De gameplay doet ons ook hard denken aan die van Smash Brothers. Vooral omdat je in tegenstelling tot de meeste Wii games de kans niet krijgt om de innovatieve besturing te gebruiken, maar beter af bent met de classic controller. Iets wat ik een enorm pluspunt vind, maar ik denk dat je eerder de perfecte mix zoals Mario Kart moet proberen te vinden. Helaas is het ook even wennen eer je helemaal vertrouwd bent met de controls, wat natuurlijk niet ideaal is als je met enkele vrienden op de bank tegen elkaar wilt spelen. Enig verschil is dat je bij Teenage Mutant Ninja Turtles: Smash-Up geen variant hebt om de Final Smashes, wat enerzijds aantoont dat ze niet alles klakkeloos hebben overgenomen, maar anderzijds was die Final Smash altijd wel leuk bij Smash Bros.

Een ontegensprekelijk pluspunt van het spel is toch wel dat tegen mijn verwachting in het er best mooi uitziet. Het is natuurlijk niet zo opvallend als bijvoorbeeld Far Cry 2 dat was op de Xbox 360 en PS3, maar je kunt Smash-Up toch zeker wel een goede middenmoter noemen op de Nintendo Wii wat de graphics betreft. Het deed me ook plezier om te zien dat het vijftiental arena’s goed gedecoreerd en afwisselend zijn. Al is dat laatste wel minder moeilijk als er 15 in de plaats van 30 arena’s in het spel zitten. Persoonlijk vind ik 15 arena’s nu ook net iets te weinig.



De levensduur van zo’n spel is ook heel moeilijk te bepalen, want dat hangt van persoon tot persoon af. Als je het spel puur en alleen koopt om de singleplayer te spelen, zul je achteraf teleurgesteld zijn. Daarom is het eerder voor mensen die vaak met vrienden op de bank gamen geschikt, al rekt het feit dat het spel gebruik maakt van Wi-Fi Connection de levensduur ook aanzienlijk.

Eigenlijk vind ik de Ubisoft wereld ook te beperkt om er zo’n game over te maken. Sam Fisher en company zijn best leuk, maar moeten toch onder doen voor namen als Sonic, Mario, … . Natuurlijk zijn ook de gekke konijntjes weer van de partij, want sinds hun creatie lijken ze stilaan elk Ubisoft spel meer en meer te gaan spoilen. Net het feit dat de Ubi wereld wat te beperkt is, vind ik dat de schildpadden eerder in Smash Bros. zouden moeten zitten dan hun eigen game te krijgen. Het is net zoals Pro Evolution Soccer, hoe tof dat spel ook ooit misschien zal zijn, de vele licenties ontbreken toch.