Klonoa

Review | 16 juni 2009 - Dit schooljaar is eigenlijk in een flits aan me voorbijgegaan. Van mijn goede voornemens is dan – compleet in lijn met voorgaande jaren – niets gekomen, met de toetsweek in het verschiet heb ik nog één kans om er voor de zomervakantie eens goed tegenaan te gaan. Of in ieder geval, dat was hoe ik er tot voor kort over dacht. De duivelse reviewgame-verdeelaapjes in het Only-hoofdkwartier dachten daar anders over, en stuurde me vlak voor mijn geplande bikkelperiode Klonoa toe. Kan ik dit jaar over doen of sluit ik ondanks mijn nieuwste aanwinst dit jaar met vlag en wimpel af?

12 jaar later
Klonoa is een remake van PlayStation-titel Klonoa: Door to Phantomile. Die game kwam in 1998 in Europa uit, toen ik nog tafelpoten knuffelde en met blokken speelde. Destijds werd de game erg goed ontvangen: critici prezen de afwisseling, semi-3D gameplay en level design. De ‘Wiimake’ biedt dezelfde game - die maar weinig Wii-gamers toentertijd gespeeld zullen hebben – met geüpgraded graphics, extra levels, herontworpen personages en nieuwe cutscenes.

Phantomile
In de wereld van Phantomile bestaat een legende over het Maankoninkrijk, waar de energie van alle dromen wordt verzameld om de wereld mee te creëren. Als speler stap je in de schoenen van het titelpersonage, een jongen uit het Winddorp Breezegale, en zijn vriend Hewpoe, een ringgeest door wie Klonoa de kracht van de wind kan gebruiken. Samen nemen ze het op tegen Ghadius, de antagonist die – hoe origineel – de wereld van Phantomile wil vernietigen door het te overspoelen met nachtmerries. Hij wordt geholpen door Joker, een niet al te snugger narrenhoofd op pootjes die je meermaals tegen zult komen.

2.5D
De game is een platformer in 2D en 3D tegelijkertijd. Je kunt je alleen in 2D bewegen, maar de wereld is in 3D. Dit houdt in dat de wereld zich soms in 3D buigt, je om hoeken kunt gaan en zelfs naar voren of achter kunt aanvallen. Dit geeft de klassieke, vertrouwde platformstijl zoals die in onder andere Super Mario Bros. verschijnt een moderne en vernieuwde draai. Daarbovenop komt dat ontwikkelaar Paon van deze toch al toffe gameplay erg inventief gebruik maakt, waardoor de game 3D aanvoelt zonder af te wijken van de twee dimensies die vrijwel elke goede platformer hanteert.

Hewpoe
Klonoa’s jeugdvriend Hewpoe helpt je je tegenstanders te verslaan door je beschikking te geven over windkrachten. Hiermee kun je tegenstanders vastpakken en weggooien, en beschik je over een wervelwind die tegenstanders vertraagt.
Ook hier wordt erg goed gebruik van gemaakt. Met opgepakte tegenstanders kun je namelijk meerdere dingen doen. Je kunt ze simpelweg tegen een muur aangooien, waardoor je ze verslaat, maar je kunt ze ook in je voordeel gebruiken. Ten eerste zijn vijanden geweldig projectielen, waarmee je op lange afstand je tegenstanders onschadelijk kunt maken. Ook zijn ze sterker dan je windkrachten, waardoor je grotere vijanden toch kunt verslaan. Je kunt ze verder gebruiken om schakelaars om te zetten en andere voorwerpen te activeren.
Ook kun je vijanden gebruiken om een dubbele sprong te maken, waarbij je je afzet tegen vijanden. De levels zijn hier erg goed op ontworpen, waardoor je alle mogelijkheden moet overwegen om te ontdekken hoe je verder moet komen.

Visioenen
De game bestaat uit 8 acts, welke zijn opgedeeld in twee of drie visioenen, of gewoon ‘levels’. Elke act speelt zich op een bepaalde locatie in Phantomile af, en heeft daarom ook zijn eigen thema, vijanden en voorwerpen. De game introduceert ook constant nieuwe monsters, met elk hun eigen zwakte en tactische voor- en nadelen. Zo zijn er spoken, die willekeurig verschijnen, bloemen, die je van boven aan moet vallen, bommonsters, die je als granaat kunt gebruiken en nog veel meer. Je moet steeds nieuwe tactieken gebruiken om een level succesvol te doorspelen. Deze variatie zorgde ervoor dat ik geen enkele keer verveeld raakte of me irriteerde aan herhaling.

Afwerking
De vrolijke, kleurige grafische stijl die de wat oudere gamers onder ons nog uit de oorspronkelijke PlayStation 1-versie kennen is nog steeds aanwezig, en erg goed uitgewerkt. Ook op de nieuwe cutscenes valt weinig aan te merken.
De afwerking zit ook qua muziek goed: de game wordt begeleid door simpele melodietjes die sfeer maken, maar verder niet opvallen in de vorm van irritatie of afleiding. De voice acting – beschikbaar in Engels en gibberish - is ook overwegend goed. Het enige waar ik me enigszins aan ergerde was de herhaling van bijvoorbeeld het “au”-geluidje (“hhmjaa!”) en het spring-geluidje (“yoohoo!”). Deze zijn maar één of twee keer opgenomen, wat zeker opvalt en irriteert bij zulke vaak gebruikte geluidjes.
Ook de besturing is goed afgewerkt. De game bevat de vier standaard control schemes – WiiMote, MoteChuck-combinatie, GameCube Controller en Classic Controller -, welke allen even goed werken. De game maakt schaars gebruik van kleine schudbewegingen, en daar houdt de motion control op. Fijn, want een verkeerd geïmplementeerde motion control had een geweldige platformer dramatisch kunnen verzieken.



Zonde
Tot zover valt er opmerkelijk weinig aan te merken op Klonoa. De gameplay zit goed, het level design zit goed en de afwerking zit goed. Toch zijn er twee punten die me ervan weerhouden de game als absolute topper aan te duiden: de de moeilijkheidsgraad en de lengte. De game wordt namelijk nergens écht uitdagend. Hier en daar is het even lastig, maar nooit heb ik me echt uitgedaagd gevoeld. Hartstikke leuk voor casual gamers natuurlijk, maar voor de wat fanatiekere Wii-er toch een aardige domper. Mede hierdoor is een goede gamer binnen zes en een half uur door de game heen. Wel bevat elk level een aantal te bevrijden gevangen dorpsbewoners. Deze zitten vaak vrij goed verborgen, en zijn niet zelden knap lastig te bevrijden. Lukt het je ze allemaal te bevrijden dan speel je een bonuslevel vrij, die de spelduur weer enigszins verhoogt. Voor de perfectionisten onder ons betekent deze toevoeging dat de game nog erg lang door kan gaan, maar persoonlijk is de mogelijkheid tot het meerdere keren doorspelen van een leven geen echte toevoeging aan de game: na twee keer heb je het wel gezien.