Bit.Trip Beat

Review | 25 mei 2009 - De charme van old school games heb ik nooit echt ingezien. Dit komt deels doordat er in de 25 jaar tussen het uitkomen van de NES en vandaag de dag, genoeg vooruitgang is geboekt om liever met de Wii Zapper in mijn hand zombies af te schieten dan uitgelachen te worden door een irritante pixelbrij die een hond moet voorstellen. Maar aan de andere kant komt het simpelweg doordat ik, door mijn relatief korte ‘gamecarrière’, simpelweg geen nostalgische gevoelens heb voor Duck Hunt of Mike Tyson’s Punch-Out!!. Even haalde ik mijn wenkbrauwen dan ook op toen ik Bit.Trip Beat opstartte, en begroet werd door een soort Pong-batje en een stortvloed aan pixels. Of ik nu in mijn nachtmerries achtervolgd word door pixels of een NES-altaar heb ingericht? Je leest het hieronder.

In a World…
In Bit. Trip Beat – het eerste deel uit de geplande vijfdelige Bit.Trip-serie – stap je in de pixelschoenen van Commander Video. Deze verzameling pixels landt op een… Och, wat maakt het ook uit. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee wat het verhaal achter de game is, simpelweg omdat de drie korte, spraakloze cutscenes van pak ‘m beet vijftien seconden op zo veel manieren te interpreteren zijn dat ik er bijna mijn eigen levensverhaal in zag.

Pong V.2
De gameplay van Bit.Trip Beat is gebaseerd op één van de meest bekende retrogames ooit: Pong. Als speler bestuur je een batje op en neer, om daarmee de in steeds grotere getale op je afkomende pixels ritmisch weg te slaan. Op zich niet bepaald een boeiend – laat staan vernieuwend – concept. Toch heb ik me verbazingwekkend lang tussen de blips en bips begeven.

Groot, klein, snel, langzaam
De diepte haalt Beat namelijk niet uit het sterke concept, maar uit de fantastische uitwerking daarvan. Door te spelen met snelheid, kleur, zichtbaarheid, bewegingspatronen, grootte, powerups en powerdowns weet ontwikkelaar Gaijin zo enorm veel variatie te creëren dat de game keer op keer leuk blijft. Die variatie brengt ook meteen de grootste uitdaging met zich mee: maar zelden weet je wat te verwachten, waardoor je steeds scherp moet blijven om zo snel mogelijk te reageren. Hierdoor is de uitdaging een goede Multiplier op te bouwen ook een stuk groter, en is het verbeteren van je eigen scores veel moeilijker dan het in eerste instantie lijkt.

Hyper
Zowel boven- als onderaan je scherm staan twee balkjes. De bovenste, je Power-bar, vult zich elke keer dat je een blokje raakt. Vul je deze balk voordat je de Nether-bar vult, dan zul je in een power level omhoog gaan. Dit betekent meer punten, maar ook meer muziek, meer kleuren en daarmee veel meer moeite je te concentreren op de pixels die je moet raken. Je Nether-bar vult zich wanneer je een blokje mist. Vul je deze voor je de Power-bar vult, dan zul je een power level omlaag gaan. Het laagste power level is Nether, een zwart-witte wereld zonder muziek, achtergrond of afleiding. Vul je hier echter de Nether-bar weer dan is het game over geblazen. Aan het eind van elk level kom je verder een eindbaas tegen. Deze zijn vaak weinig uitdagend, maar desalniettemin leuk te verslaan.



Kort retroavontuur
Bit. Trip Beat bevat helaas maar drie levels: Transition, Descent en Growth. Alle drie zijn erg uitdagend, en goed voor aardig wat uren gameplezier. Helaas is het daarna ongeveer over. De game bevat een multiplayer-modus, waarin je de drie levels met één tot drie anderen kunt spelen. Dit is op zich leuk en aardig uitgewerkt, maar erg lang zul je de game niet samen spelen, simpelweg omdat het met zijn vieren vier keer zo makkelijk is als in je eentje. De game bevat een highscore-tabel, en hoewel de game zich door de variatie goed leent om gewoon over te doen, is het ontbreken van een online leaderboard een grote domper op de replaywaarde. Offline zul je vooral tegen ongetrainde vrienden of familie strijden, die hoogstwaarschijnlijk al de grootste moeite zullen hebben de laagste standaard high score te verbreken.

Bits in volle glorie
De algemene afwerking van de game is geweldig. De muziek en de blipjes zijn dusdanig op elkaar afgestemd dat je door de pixels te raken een groot deel van de retromuziek maakt. Hierdoor krijgt de gameplay een ritmisch aspect, wat het aanzienlijk prettiger maakt je bewegingen te timen.
Ook de besturing is erg goed gelukt. Toegegeven, heel deze bestaat eigenlijk alleen uit het op en neer bewegen van je batje. Toch heeft Gaijin zelfs dit – door het te verbinden aan het op en neer roteren van de WiiMote – intuïtief weten te laten voelen.