Pyoro

Review | 22 mei 2009 - Nintendo heeft een gigantisch aantal spelpersonages teweeg gebracht. Éen van de meest bekende personages is Yoshi. Dit kereltje is, zoals bijna iedereen wel weet, een gifgroene dino met een nogal lange tong en een grote eetlust. Veel mensen weten ook dat dinosaurussen een verband hebben met vogels. Wat velen echter niet weten, is dat Nintendo een ander personage met een lange tong bedacht heeft. Dit is een verre verwant van onze Yoshi en hij heet Pyoro. Dit kleine, rood gevederde vogeltje met zijn lange tong houdt erg veel van bonen. Het is dus geen toeval dat vogels uit dinosauriërs ontstaan zijn. Maar houden wij, de gamers die naar meer smachten, ook van de nieuwe DSiWare game waarin hij de hoofdrol speelt?

Arcade ten top
Pyoro is, beknopt samengevat, een snelle hap, en dat bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk. Het kleine vogeltje maakte zijn debuut in WarioWare, waarin het in één van de vele minigames een hoofdrol speelde. Je speelt zoals hierboven vermeld het vogeltje genaamd Pyoro. Je bestuurt hem naar links en rechts met je d-pad. De enige andere knop die gebruikt wordt is de A knop. Zodra je deze indrukt schiet Pyoro’s tong naar buiten. Hoe langer je de knop ingedrukt houdt, hoe langer de tong wordt uitgerold. De tong kan alleen diagonaal naar boven wat voor enige pittige situaties kan leiden in de game. Je moet namelijk met Pyoro en zijn lange tong bonen opeten. Deze komen van boven naar beneden dwarrelen en mogen de bodem niet raken. Als dit wel gebeurt, komt er een gat in de grond en Pyoro kan daar niet overheen waardoor het speelveld telkens meer beperkt wordt. De grond bestaat uit verscheidene grijze blokjes waar Pyoro overheen kan lopen. Als er dus teveel gaten komen, zal Pyoro opgesloten worden en valt er uiteindelijk een boontje op zijn hoofd, en je mag absoluut niet door de boontjes geraakt worden, anders is het game over. Er zijn twee soorten bonen, de groene bonen en de witte bonen. Zodra je een groene boon opeet krijg je gewoon punten bij je score opgeteld. Maar zodra je een witte boon oppeuzelt, wordt er weer één willekeurig grijs grondvlakje hersteld. Dit zorgt ervoor dat je langer blijft overleven en zo een hogere score behaalt. Ook komt er nu en dan een witte boon opduiken die telkens oplicht, als je deze opeet worden meerdere vakjes tegelijk hersteld. Hoe hoger een boon dwarrelt als je hem opeet, hoe hoger de punten die je ervoor krijgt. Zo zul je 1000 punten ontvangen als je de boon opeet als hij net het scherm is binnen gedwarreld, maar krijg je een schamele tien punten als je hem opeet als hij bijna de grond aanraakt. Aan het begin loopt alles nog een beetje langzaam, dit heeft echter een geldige reden. De gameplay zal, naarmate je vordert, steeds sneller en sneller gaan. De bonen vallen sneller, er vallen meer tegelijk, Pyoro zal sneller rennen en en zij tong rolt sneller. Dit is dus de grootste uitdaging en doet dus ook sterk denken aan een typische arcade game. Een snelle hap in dit geval dus.

Nadat je Pyoro enige tijd gespeeld hebt, zul je uiteindelijk Pyoro 2 vrijspelen. Deze verschilt slechts op een paar kleine puntjes van het eerste deel. Zo is Pyoro dit keer geel, is de moeilijkheidsgraad iets lager en in plaats van een lange tong spuugt Pyoro zaadjes met een zeer hoge snelheid. Zo snel zelfs, dat je de zaadjes zelf niet een kunt zien. Dat is juist de uitdaging van Pyoro 2, je weet ongeveer waar je mikt, dit wordt enigszins verduidelijkt door de blaadjes die van de zaden vallen, door de wind van de gespuugde zaadjes meegetrokken worden. De blaadjes en de invalshoek geven dus enigszins aan waar je moet schieten. Gelukkig kun je de zaadjes veel en snel achter elkaar schieten waardoor het enigszins makkelijk is. Wel is het zo dat het niet uitmaakt op wat voor een afstand je de bonen raakt, je krijgt voor elk geraakt zaadje 50 punten waardoor het verbreken van een hoge score een halve eeuwigheid kan duren. Je krijgt echter wel meer punten toegekend als je meerdere bonen met één zaadje raakt. Verder verschilt het origineel en het tweede deel niet van elkaar. Wel zijn sommige achtergronden anders.



Bescheidenheid siert de game
Pyoro is een port van een minigame die het daglicht op de Game Boy Advance zag. En dat is goed te zien. De graphics zijn erg gedateerd maar vertonen toch een bepaalde charme die je niet kunt ontkennen. Pyoro zelf ziet er ook wel grappig uit en de achtergronden veranderen telkens, zowel van tijdstip als ook van omgeving. Jammer genoeg wordt er dan niks speciaals met de camera, touchscreen of microfoon gedaan. Maar wat mag je verwachten van een game die maar 200 Nintendo Points kosten. Het is eenvoudig en heeft stijl. De muziek is leuk in elkaar gezet en de sound effects zijn tevens gedateerd, maar passen wel bij de sfeer. Het zit dus allemaal prima in elkaar.