Paper Plane

Review | 24 april 2009 - Het is nu al enkele weken sinds de nieuwe Nintendo DSi op de markt is. Samen met deze handheld kwam ook een nieuwe functie. Deze functie is de DSiWare en het omvat tot nu toe enkele spellen in verschillende categorieën. In de categorie van 200 Nintendo Points, oftewel 2 euro, staat het spel Paper Plane. Ik werd naarmate de tijd verstreek steeds nieuwsgieriger. Ik vroeg me af hoeveel content Nintendo in een spel ter waarde van 2 euro kon stoppen. Ik heb het spel gedownload en gespeeld. En het eindresultaat mag er best wel wezen.

Een luchtige game
Paper Plane is een spel dat ontstaan is uit WarioWare Inc., die destijds voor de Game Boy Advance uitkwam. Het was slechts een van de vele minigames en nu heeft Nintendo het dus opnieuw uitgebracht als een zelfstandig spel. In Paper Plane ben je, zoals de naam al doet vermoeden, een papieren vliegtuigje. Het doel van het spel is verschillend per modus, er is slechts een ding dat alle modi met elkaar verbindt, je mag de muren absoluut niet raken. Als je de muur ook maar een keer raakt met je papieren vliegtuigje ben je terug bij af. In Paper Plane heb je respectievelijk drie modi. De eerste modus heet Endless Mode en hierbij gaat het er uitsluitend om dat je zolang mogelijk en zo ver mogelijk komt met je papieren vliegtuigje. Je mag, zoals hierboven al vermeld, de muren niet raken. Dit kan naarmate je in het spel vordert steeds lastiger worden aangezien niet alleen de bochten scherper worden, maar ook nog eens de muren stukken dikker worden waardoor manoeuvreren nogal een lastig karwei kan worden. Hoe verder je komt in de Endless Mode, hoe meer punten je bij de score krijgt. Maar als je er niet op gebrand bent om je scores te verbeteren wordt dit na een tijdje wel repetitief, vooral omdat je telkens dezelfde achtergrond ziet.

De tweede modus in Paper Plane heet Time Trial, hierbij gaat het erom dat je in een zo kort mogelijke tijd een bepaalde afstand aflegt met je vliegtuigje. In het totaal zijn er 8 verschillende stages binnen de Time Trial, en elk van deze stages verschillen op het gebied van moeilijkheidsgraad en lengte. Time Trial is, net als Endless Mode, ook erg afhankelijk van je eigen motivatie. Als je per sé de records wilt verbeteren, zul je nog wel zoet zijn met het oefenen van de stages. Maar als je dat niet boeit, ben je na enige tijd wel een beetje uitgekeken hierop. De derde modus is, verrassend genoeg, een modus die je met twee personen moet spelen. Het heet Race en het draait er uiteindelijk om dat je voor de tegenstander over de finish komt. In tegenstelling van voorafgaande modi zul je hier weer gewoon verder kunnen spelen nadat je tegen een muur geknald bent, zij het met enige tijdsvertraging. Het opvallende aan deze multiplayer is dat het niet met twee verschillende handhelds, maar op één en dezelfde handheld wordt gespeeld. Terwijl de ene speler het vliegtuigje bestuurt met de D-pad, bestuurt de andere speler het vliegtuigje met de Y en A knop. Het lijkt allemaal een beetje irritant om te besturen, maar het valt in de praktijk allemaal wel erg mee. Sterker nog, als je de echte uitdaging op wilt zoeken bestuur je beide vliegtuigjes met je handen. Oefening baart immers kunst. De multiplayer is een leuke en onverwachtse toevoeging aan de game. Al helemaal de manier waarop je het moet spelen is apart.



Eenvoud is de kracht
Paper Plane ziet er nogal standaard uit en verschilt nagenoeg niet van de originele minigame uit 2003. Het is dus in principe een spel met de graphics van de Game Boy Advance. Dit is op zich jammer maar het past dan ook wel weer bij de game. 2D is makkelijker te associëren met een papieren vliegtuigje dan volledige driedimensionale beelden. Ook zijn de levels mooi, al hadden er best wat in de buitenlucht kunnen plaatsvinden. Ook kent Paper Plane een leuk en eenvoudig deuntje. Het spel speel je volledig via de knoppen. Je stylus kun je dus gewoon in de houder laten aangezien de D-pad de enige besturing is.