Sonic and the Black Knight

Review | 17 maart 2009 - Ik ben nooit echt een ‘Sonicmens’ geweest. Sonic was wel leuk, ik heb het dan ook vaak gespeeld op de computer, maar spellen als Zelda en Sonics tegenhanger Mario boeiden me meer. Toen ik echter hoorde van de aankondiging van Sonic and the Black Knight voor de Wii was ik best verheugd. Het concept klonk best goed en de link met de Middeleeuwen trok me erg. Ik kreeg het spel onder handen en mocht er een review van schrijven. Zal ik de volgende Sonic-game ook halen, of houd ik het bij Mario?

Arthur
Het verhaal in deze Sonic-game draait om de Engelse mythe van koning Arthur. Ze hebben dit verhaal echter niet gelaten zoals het was, maar er een heel andere wending aan gegeven. Door middel van een erg mooie cutscene wordt duidelijk gemaakt dat de eens nobele koning Arthur nu the Black Knight was en terreur zaaide onder zijn volk. De tovenares Merlina wordt door Arthur en zijn mannen achtervolgd en roept Sonic op, die letterlijk uit de hemel komt vallen. Sonic wil meteen afrekenen met Arthur, maar Merlina weerhoud hem hiervan, omdat hij nog te zwak is. Zij vertelt hem hoe alles zit en zorgt dat Sonic het zwaard kan hanteren. Hij moet op zoek gaan naar het zwaard Caliburn, om hiermee the Black Knight te verslaan. Echter, eer dat gebeurt, moet Sonic eerst vele vijanden verslaan en andere dilemma’s oplossen. Het verhaal is best tof en kent zelfs een spectaculaire plotwending die zelfs ik niet aan zag komen. Het spel bestaat uit een stuk of elf locaties, die elk weer een stuk of vier missies bevatten. Het uitspelen zal je dan ook niet erg lang kosten, maar wil je overal een goede score, moet je echt je best doen, want sommige missies zijn vrij lastig. In elk van deze missies heb je een andere doelstelling, zoals het geven van ringen aan de locale bevolking, de finish halen binnen het tijdslimiet of het doden van een bepaald aantal vijanden, of van een baas; deze gevechten zijn over het algemeen erg leuk (zie afbeelding). De doelstelling wordt echter niet altijd even duidelijk weergeven en het is soms even puzzelen om uit te vinden wat er nou precies van je verwacht wordt. De verschillende soorten doelstellingen zorgen echter wel voor afwisseling en sluiten ook bij het verhaal aan.

Geslepen zwaarden
Zoals ik in bovenstaande alinea al zei, zag de eerste cutscene er indrukwekkend uit. Ik hoopte dan ook dat er meerderen zouden volgen, maar helaas. Het volgende filmpje was er één die getekend was. Dit gaf wel een leuke sfeer, maar ik had liever filmpjes zoals de eerste. Gelukkig kwamen er daar nog een paar van, maar het grootste deel was getekend. De stemmen die hier onder waren gezet kwamen heel goed over. Wel had ik het idee dat geluiden (niet de stemmen) niet helemaal gelijk liepen met het beeld, maar dit kan de bedoeling geweest zijn. Niet alleen de stemmen waren goed, ook de in-game graphics. In plaats van gekartelde zwaarden zagen de zwaarden er eindelijk eens scherp uit. Ook de omgeving ziet er mooi uit en je kunt – als je hoog springt – in de verte gewoon gebouwen en dergelijke zien. Bij personages is die echter niet zo: stadsbewoners zien je in de verte zomaar verschijnen. Dit kleine pop-upeffect is dus wel zichtbaar, maar gelukkig niet hinderlijk. Voor vijanden hebben ze zelfs iets hiervoor bedacht: deze komen ‘uit de grond gesprongen’. Hierdoor ziet het er wel afgewerkt uit, net als vonken die van zwaarden afkomen, de kleur van de lava, van kristallen, enzovoorts.

Snelle actie
Sonic zou Sonic niet zijn zonder snelheid. Bij vorige delen werd geklaagd over het gebrek hieraan en men zat vol verwachting te wachten op nieuws of het in dit deel ook afwezig zou zijn. Toen men hoorde dat je in ‘Sonic and the Black Knight’ moest vechten, werd alle hoop in de grond geboord. Toch moet ik zeggen dat er nog steeds voldoende snelheid in het spel zit. Toegegeven; in het begin verlies je erg veel snelheid door het verslaan van tegenstanders op je weg, maar naarmate je verder in het spel komt speel je vaardigheden vrij die zorgen dat je na bepaalde acties weer meteen je beginsnelheid hebt, of dat je vijanden rennend kan verslaan. Je zult na een poosje spelen dus geen last meer hebben van snelheidsverlies, enkel nog van een vermoeide pols van de (ongerichte) schud- en slabewegingen. De rest van de Sonic-gameplay is vrijwel hetzelfde. Gewoon blijven rennen en ontwijken (en nu dus ook slaan) en ondertussen ringen oppakken. De camera is over het algemeen achter Sonic, maar soms bekijk je de situatie vanaf de zijkant en lijkt het op traditionele Sonic-games. Later zul je ook andere personages vrijspelen, zoals de ridders van de Ronde Tafel; Sonics vrienden in harnas. Hoewel Sonic deze ridders wel herkent, kennen zij hem niet. Al deze personages zijn heel anders en spelen op een heel andere manier. Het is dan ook leuk het juiste personage voor jezelf uit te zoeken.


Verzamelen
Naast de ringen die je op kunt pakken, zijn er meerdere dingen te verzamelen. Door goed te spelen kun je bijvoorbeeld filmpjes en afbeeldingen vrijspelen. Dit is echter niet alles: door vijanden te verslaan en schatkisten te openen terwijl je rent, kun je voorwerpen oppakken. Aan het eind van ieder level krijg je ID-punten: hoe beter je speelt, hoe meer je er krijgt. Met deze punten kun je enkelen van de voorwerpen identificeren. Sommige voorwerpen kun je zelfs gebruiken tijdens je missies, anderen zijn slechts voor de verzamelwaarde interessant. Deze dingen verzamelen is inderdaad erg leuk en zorgt er ook voor dat ik levels opnieuw doe. Daar zijn echter ook andere redenen voor: de score en followers. Dit zijn aanhangers en als je er genoeg hebt ga je een rank omhoog en krijg je meer vaardigheden.

Multiplayer, muziek en rankings
Naast de singleplayermodus, die ‘Adventure’ heet, bevat de game ook een multiplayermodus. Hierin kun je met maximaal drie anderen één van de volgende drie speltypen doen: Battle, Survival Battle, Battle Phantoms en Battle Giants, waarbij de eerste twee tegen elkaar zijn, de derde individueel en de vierde co-op. Na het kiezen van één van de ridders, Sonic of Sonics vrienden (de ridders zonder harnas, dus bijvoorbeeld Shadow en Tails) kun je kiezen uit één van de zeven gebieden en beginnen. Alle speltypen zijn zeker wel even leuk, maar aangezien het vechtgebied klein is gaat het toch al snel vervelen. De singleplayermodus is veel interessanter. De muziek is echter wel geniaal. Dat is eigenlijk alles wat ik hierover wilde zeggen. Een perfecte mix tussen Middeleeuwse muziek en de gebruikelijke Sonic-deuntjes en nummers. Het sleurt je mee en laat je niet meer los; ik ga de soundtrack op mijn MP-3 zetten. Er is echter nog een extraatje en dat is de ranking. Niets speciaals, gewoon een level uitspelen en je score publiceren.