Deadly Creatures

Review | 18 februari 2009 - Als het enige meisje tussen drie oudere broers heeft mijn kleine zusje het niet erg makkelijk. Ik heb – als grootste etter van de drie zijnde – door de jaren heen vele plastic spinnen en andere insecten de binnenkant van haar kussensloop doen vinden. Helaas groeien zelfs de grootste etters op, en mijn fascinatie voor de combinatie zusje-insecten verdween langzaam maar zeker. Op het punt dat het bijna was verdwenen kwamen de duivelse reviewgame-verdeelaapjes van Nintendo Only om de hoek kijken en deelden mij Deadly Creatures toe. Kan mijn zusje maar beter weer met een nachtlampje gaan slapen of moet ik die mooie tijd voorgoed achter me laten?

Eten of gegeten worden
In Deadly Creatures neem je afwisselend de rol in van een tarantula en een schorpioen. Deze moeten zien te overleven in een wereld van eten of gegeten worden. De tarantula moet het vooral hebben van zijn snelheid, wendbaarheid en spinrag, de relatief trage schorpioen kan rekenen op zijn sterke schild en dodelijke staart. Bewegen gaat door middel van het pookje op de nunchuck, basisbesturing als aanvallen en springen gaat gewoon met de verschillende knoppen op de Mote en Nunchuck. Een aantal speciale aanvallen en combo’s doe je met behulp van bewegingen met de WiiMote, maar dit wordt gelukkig niet dermate veel gebruikt dat je moe of geblesseerd raakt. Wanneer een vijand op sterven na dood is kun je een finishing move à la The Force Unleashed gebruiken. Door opeenvolgend een aantal op het scherm verschijnende knoppen in te drukken en bewegingen te maken, krijg je een cinematische aanval die op een vaak gruwelijke manier een einde aan je vijand maakt. De gevechten zijn door de variëteit in tegenstanders en omgevingen en de twee verschillende hoofdpersonen erg leuk en afwisselend. Verder bevat de games een aantal eindbazen, die erg tof uitgewerkt zijn en soms ook zeker niet makkelijk.

Upgrades en verzamelingen
Door het verslaan van tegenstanders krijg je punten. Door veel tegenstanders te verslaan en zo min mogelijk gevechten te vermijden krijg je sneller punten. Die punten zijn goed voor combat upgrades, waardoor je meer schade kan doen. Helaas kun je niet zelf kiezen welke upgrades je krijgt: deze worden in een standaard volgorde uitgedeeld. De vereiste upgrades, zoals graven, spinrag schieten en hakken krijg je op een bepaald punt in het verhaal, en dus niet wanneer je een bepaald punten hebt verzameld. Door het verhaal heen komen is echter niet je enige doel: met het verzamelen van larven en sprinkhanen, die in de levels verstopt zitten, kun je health upgrades en concept art vrijspelen.

Totale vrijheid
De levels zijn geweldig. In veel levels kom je met zowel de schorpioen als de tarantula, en hoewel ze precies hetzelfde zijn, speelt het absoluut niet hetzelfde. Met de tarantula’s spinrag kan hij op plaatsen komen waar de schorpioen niet kan komen; de schorpioen graaft en hakt zich een weg met zijn klauwen naar tarantula-vrije plekken. Verder zijn de levels niet beperkt tot de grond: plafonds, muren en objecten kunnen van alle kanten worden belopen om bijvoorbeeld verstopte larven te vinden. Verder kun je met de tarantula’s spinrag op bepaalde plekken door de levels heen slingeren, want weer een dimensie toevoegt aan de stages.
De levels zijn ook erg verscheiden. Zo mag je onder de grond, in bomen, in een auto en in gebouwen kruipen. Zo heb ik onder andere door een begraven skelet mogen kruipen, en zelfs over een zojuist vermoord persoon. Creepy, maar daardoor des te leuker.



Goudzoekers vs Deadly Creatures
En dan het verhaal. Ja, Deadly Creatures heeft een verhaal. De game is in tien hoofdstukken ingedeeld, en hoewel je er als tarantula of schorpioen aanvankelijk niet veel van mee krijgt, word gaandeweg je steeds meer duidelijk. Twee mannen zijn op zoek naar een schat uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Ze zoeken in jouw leefgebied, en dus krijg je vaak met ze te maken. Hoewel dit in het begin niet veel meer inhield dan een aantal instortende gangen door hun gegraaf, mondt het uit in een erg vermakelijk einde waarin je het direct opneemt tegen de grootste vijand in de hele game. Na het verhaal uitgespeeld te hebben kun je alleen nog terug het verhaal in om larven te zoeken of de game nog eens spelen op een andere moeilijkheidsgraad. Vanwege de diversiteit en de vele onontdekte plekken is dit zeker niet per definitie saai, maar ook niet iets om laat voor op te blijven. Een multiplayermodus had erg interessant kunnen zijn, aangezien de beide hoofdpersonen elkaar op vele fronten goed aanvullen.

De woestijn in je TV
De game ziet er naar Wii-normen erg goed uit. De omgeving is mooi en vooral de monsters zijn erg gedetailleerd. Verder zijn de animaties overwegend vloeiend en realistisch. Ook over het geluid kan ik niet klagen: de muziek is geweldig en sfeermakend. De sound effects klinken simpelweg erg goed en ook stemacteurs Billy Bob Thornton en Dennis Hopper hebben uitmuntend werk geleverd. Helaas zitten er een aantal slordigheden en bugs – haha – in de game. Zo verschijnen op de gekste momenten schaduwen waar helemaal geen schaduwen horen te zijn en verdwijnen vijanden soms opeens in de grond of de muur. Ook zijn op bepaalde momenten korte laadtijden bovenop het laden aan het begin van het level. Meestal zijn deze rond de drie seconden: niet erg lang, maar het haalt wel de flow uit de game.