Call of Duty: World at War

Review | 22 december 2008 - Na de teleurstelling dat Call of Duty 4: Modern Warfare niet naar de Wii zou komen, nu alsnog de blijdschap dat ik Call of Duty (5): World at War wél kon spelen. We zouden naar Japan en omstreken gaan en de gruwelijke kant van de oorlog bekijken, aldus de ontwikkelaar. Ik was benieuwd…

Hartaanval
Zoals hierboven gezegd, neemt deze First-Person Shooter ons mee naar onder andere Japan. Hier begint het spel dan ook, en meteen wordt duidelijk dat dit deel veel wreder is dan zijn voorgangers. Veel bloed en de donkere uitstraling zorgen hiervoor. De Japanners hanteren dan ook een heel andere en wredere vechttactiek: hinderlagen en sprintjes om je neer te steken. Zeker als het even rustig is, bijvoorbeeld tijdens een ingame gesprekje, schrik je hier erg van. Hierin kun je, terwijl je je nieuwe missie te horen krijgt, gewoon rond lopen en als dan ineens een Japanner schreeuwend uit de bosjes springt, schrik je enorm. Als je niet snel genoeg bent met schieten, zal de Japanner je proberen te doden met zijn bajonet, dat op zijn geweer bevestigd zit. Je hebt dan slechts een fractie van een seconde de tijd om je mes in zijn keel te steken, waarbij het bloed eruit spuit. Het spel is dus erg spannend en de gevechten zijn intens. En dan heb ik het alleen nog maar over de ‘normal’-moeilijkheidsgraad. De hoogste moeilijkheidsgraad is echt moeilijk, mede door een onmogelijk aantal granaten die je toegegooid krijgt.

Kort maar krachtig
De singleplayer is erg kort, maar zoals gezegd zul je veel meemaken. De actie blijft maar doorgaan, rust is er nauwelijks. De ene keer speel je een Amerikaan tegen de Japanners, de andere keer een Rus tegen de Duitsers. Ondanks het soms grote aantal tegenstanders op het beeld, blijft het beeld vloeiend, iets dat bij Call of Duty 3 voor de Wii niet bepaald het geval was. Zo ook in missies met vlammenwerpers, afweergeschut en tanks. Grote ontploffingen – die er niet allemaal even realistisch uitzien – en opspattend grond van luchtsupport zijn dingen waarbij je verwacht dat het spel erg langzaam gaat, maar in werkelijkheid blijft het spel met een constante snelheid lopen. Sommige effecten zijn echter niet heel erg mooi; de rook van een bazooka is een kruisje en sommige ontploffingen lijken uit een N64-game gekopieerd. Gelukkig is de rest wel erg mooi, zoals de huizen en de tanks. De soldaten zien er een beetje als zombies met een ontwrichte kaak uit, maar met een beetje fantasie is er niets op aan te merken. De soldaten die meerdere malen in het verhaal voorkomen (je ‘begeleiders’) zien er veel beter uit. De stemmen zijn sowieso goed: in zowel de singleplayer als de multiplayer wordt veel geschreeuwd, dat een erg realistisch beeld geeft van de oorlog en je helemaal meesleept.

Co-op
Deze game uit de Call of Duty-reeks is de eerste die een co-op modus kent. Bij de Wii-versie voegt dit echter heel weinig toe. Niet dat het niet leuk is, want dat is het wel. Maar de opties zijn nogal beperkt: het enige wat de tweede speler kan doen is met een ander pistool/geweer op het beeld van speler één schieten. Geen splitscreen, niet zelf lopen, alleen maar mee schieten. Deze optie gebruik ik dus alleen maar als mijn broertje toe staat te kijken: dit schieten is dan net iets leuker dan niets doen. Jammer is dat het niet in alle levels te gebruiken is: als je een missie hebt waarin je stil moet zijn, waarschijnlijk om te voorkomen dat speler twee je dwarszit. Wat wel fijn is, is dat het een ‘drop in, drop out’-systeem is: meedoen waarin je wilt tijdens de missie en weer weggaan wanneer je wilt.