Dragon Quest IV: The Chapters of the Chosen
Review | 31 oktober 2008 - Eerder dit jaar verschenen er al twee delen van de Dragon Quest-reeks: één deel voor de Nintendo DS en één deel voor de Wii. Nu is er nog een deel van deze serie op de DS uitgebracht, wat samen drie games in één jaar maakt. Is deze serie zo populair dan? En kan het maken van drie games in één jaar tot iets goeds leiden? Ik zal voor jullie onderzoeken of de populariteit van de serie ook in Dragon Quest: Chapters of the Chosen terugkomt en of dit deel goed is uitgewerkt.
Boer’n accent en butenlànd’rs
In The Chapters of the Chosen zul je, zoals de naam al een beetje aangeeft, verschillende hoofdstukken moeten doorlopen: vijf, om precies te zijn. Het begint met een proloog, waarin je jezelf, de held, speelt, net als in hoofdstuk vijf. Je leert in de proloog spelenderwijs de basisbeginselen van het spel: het touchscreen wordt niet gebruikt. Na een paar minuten begint het verhaal echt. Je bent in hoofdstuk één niet meer ‘jezelf,’ maar de ridder Ragnar McRyan. In het koninkrijk Burland heerst onrust onder het volk: er worden ontvoeringen van kinderen waargenomen. In opdracht van de koning ga je op onderzoek uit. In dorpen of grotten zal het beeld gewoon normaal zijn, maar als je het dorp verlaat, kom je terecht op een soort landkaart waar je overheen loopt. Hier verstrijkt de tijd wel: langzaam wordt het donker en weer licht. De tijd kan voor sommige missies van cruciaal belang zijn. Ga je op een huisje staan, dan betreed je het dorp en verandert het beeld. Overal op de kaart heb je kans dat monsters je aanvallen, bij het normale beeld alleen op plekken als grotten. Het leuke aan het normale beeld is dat het draaibaar is met de ‘L’- en ‘R’-knop. Je neigt echter dit snel te vergeten, wat de ontwikkelaar waarschijnlijk al verwachtte: achter huizen zijn deuren en trappen verstopt, achter muren schatten. Ook zijn de wegen na het gedraai niet allemaal meer van noord naar zuid en van oost naar west, maar alle richtingen uit, huizen zie je nu in echt 3D, et cetera. Dit geeft een dorpje meteen een andere sfeer. De rand van het dorp is aangegeven door een grijze waas, als je hier in loopt krijg je weer het kaartbeeld te zien.
Aangezien je te weten wilt komen waar je heen moet, zul je met de lokale bevolking moeten praten. Om de sfeer te verhogen heeft de ontwikkelaar de woorden van de burgers niet in normaal Engels gedaan, maar in Engels met een soort accent, zoals te zien is in de afbeelding. Zoiets is ook zo in onder andere hoofdstuk twee: daar ben je de dochter van de Tsaar. Hier praten alle mensen die Russen imiteren zonder lidwoorden en spreken ze de ‘v’ uit als een ‘w’. Het laatste voorbeeld is goed te doen voor een leek als ik en ook erg goed bedacht. Het eerste voorbeeld is voor een Engelse gamer vast erg leuk, maar voor iemand van wie zijn eerste taal geen Engels is, is het erg moeilijk te volgen waar men het over heeft. Na een beetje nadenken kom je er toch uit en zo ontplooit het verhaal zich. Om niets te verraden zal ik niet verder op het verhaal ingaan, maar iedereen kan wel aanvoelen dat de personages van alle hoofdstukken bij elkaar komen, wat uiteindelijk leidt tot een superteam om nog sterkere vijanden te verslaan.
