De Blob

Review | 23 oktober 2008 - ‘De Blob’ is een game die internationaal uitgegeven is. Wat hier zo vreemd aan is? Op het eerste gezicht niets. Maar als je iets beter kijkt en/of nadenkt, snap je het: het lidwoord is verkeerd. ‘De Blob’ moet natuurlijk ‘The Blob’ zijn, toch? Gelukkig is dit geen slordigheidfoutje, maar een soort eerbetoon aan de oorspronkelijke makers. Juist, Nederlanders. Het concept van de Blob is bedacht door Utrechters, die er een simpel en gratis PC-spel van maakten. Uitgever THQ zag wel iets in het concept en maakte een ‘remake,’ exclusief voor de Nintendo Wii. Kunnen we deze game aan het lijstje ‘Hollands trots’ toevoegen, of moeten wij Nederlanders het houden op het bouwen van dijken?

Kleur(loos)rijk
Een vrolijk, en op het begin kleurrijk, filmpje leidt het spel in. Hierin is te zien hoe de kleurrijke Blob-wereld kleurloos wordt gemaakt door de agenten van het bedrijf INKT. De leider hiervan, Kameraad Zwart, heeft de pech dat hij juist Chroma, een stad in het land Raydia heeft uitgekozen om kleurloos te maken: Chroma is jouw thuis. Om dat te beschermen sluit je je aan bij een groep ‘verzetsstrijders’ van het ‘kleurenondergrondse’. Deze strijders hebben jouw hulp nodig de stad haar kleur terug te geven. De besturing is vrij simpel en heeft dus een hoog pick-up-and-playgehalte, iets dat zeker voor de multiplayermodus, waar ik het later over zal hebben, van belang is. Lopen (lees: rollen) doe je met behulp van je Nunchuck en springen door middel van het omhoogzwaaien van de WiiRemote. Voor je kunt verven moet je eerst een kleur hebben. Deze krijg je door over verfbots, de robotjes die in het beginfilmpje alle verf uit de gebouwen zogen, heen te rollen. De kleur die je dan krijgt is afhankelijk van de bot waar je overheen rolt; geel, rood of blauw. Met deze drie kleuren kun je echter ook mengen; geel en rood voor oranje, geel en blauw voor groen, rood en blauw voor paars en de drie primaire kleuren bij elkaar voor bruin. Iedere keer dat je over een verfbot heen rolt zul je in formaat toenemen. Rechts onderin het scherm staat een getal dat jouw grootte aangeeft, verfpunten genaamd, met als maximum honderd. Iedere keer als je een object verft zal er één punt van afgaan. Als een INKT-agent je aanraakt, of als je in de inkt rolt, raak je besmet. Als je besmet bent met inkt, zul je punten blijven verliezen tot je dood bent. Of tot je jezelf wast in water, natuurlijk. Wassen in water wast je kleur (of inkt) weg, maar kost ook een beetje van de punten die ik eerder aanhaalde met als minimum tien: dood zul je door water dus niet gaan. Jazeker, je kunt dood gaan in dit casual-ogende spel. Niet dat dat snel gebeurt: de enige manieren om dood te gaan zijn ‘inktvergiftiging’ en elektrocutie. Bij het laatste vliegt één van je levens uit je en als je deze niet snel genoeg opraapt ben je hem kwijt. Het is mij echter nog nooit overkomen dat ik meer dan twee levens in één missie kwijtraakte, terwijl je er op het begin drie hebt en er nog meer in het level verspreid liggen. De uitdaging zal hier dus niet liggen.

Verven!
Als je een kleurtje hebt en (dus) een aantal verfpunten, dan kun je gaan verven. Dit doe je door tegen een boom, bankje, rots of huis op te rollen. Bijna alles is verfbaar, van graspolletjes tot overvliegende zeppelins. Hier ligt wel een uitdaging: alles verven is gewoon leuk en soms nog moeilijk ook, door middel van vallen als hete platen, inkt, elektriciteit, torenhoge gebouwen, boten die relatief ver van de kust af liggen, de eerder genoemde zeppelin: het is leuk om te zien dat alles een veel vrolijker kleurtje krijgt. En dat is dan ook nog eens nodig om verder te komen: voor het verven van iets krijgt je punten, die je vervolgens nodig hebt om de poort naar een volgend stukje van het level te openen. Je moet echter wel opschieten: je hebt een tijdslimiet. Extra punten en minuten zijn te behalen door een huizenblok in verschillende kleuren te verven, zodat de gevangen en kleurloze inwoners naar buiten komen. Door deze inwoners ook een kleurtje te geven krijg je punten en verschijnt er een klokje op straat die je ongeveer een minuut extra de tijd geeft. Is het tijdslimiet dan wel een uitdaging? Nee, niet echt. Je begint het level met een minuut of tien, maar aan het eind heb ik er tachtig gespeeld. Er is dus een heleboel tijd te verzamelen, maar áls het dan eenmaal zover komt dat je nog maar een minuut of drie hebt, is het wel een enorme (leuke) opgave om in leven te blijven. Een andere manier om aan extra tijd te komen is door opdrachten te voltooien. Deze variëren van zo snel mogelijk ergens heen gaan tot het verven van een groep huizen in dezelfde of juist een andere kleur. Het meest belangrijke van zulk soort opdrachten zijn de zogenaamde mijlpalen. Dit zijn overheidsgebouwen zoals politiebureaus, belastingkantoren en zendmasten, die je moet heroveren door met een vastgestelde kleur het gebouw met een stuk of vijftig verfpunten te verven. Dit gaat echter niet zo makkelijk als bij normale huizen: nadat je de opdracht hebt aangenomen, kun je een plekje op het gebouw selecteren met de Z-knop. Door daarna met je WiiRemote te zwaaien infiltreer je in het gebouw en hoef je alleen maar te schudden met je WiiRemote om het gebouw te verven. Het voltooien van deze speciale opdrachten levert (net als bij gewone opdrachten) ook punten op waardoor je verder kunt, maar heeft als extra voordeel dat er in dat gebied, na het uitschakelen van bijvoorbeeld het politiebureau, geen INKT-agenten meer verschijnen. Alle opdrachten hebben een tijdslimiet, wat het net wat spannender maakt. Gelukkig is van dit tijdslimiet meestal wél iets te merken, zodat het een stuk uitdagender wordt.