Race Driver: GRID
Review | 23 augustus 2008 - Eind mei verscheen de arcade racer Race Driver: Grid voor de Xbox360 en PlayStation 3. De titel bleek een echte topper te zijn. RD: Grid won op zijn sloffen de strijd met de concurrentie. Nu, een paar maanden na de release op de consoles, komt Codemasters met de NDS versie van de succesvolle tweede deel uit de serie.
Ander straatje
Ten eerste wil ik kwijt dat ik in deze review niet (meer) zal refereren naar de console versie van RD: Grid. Dan zou ik de NDS versie tekort doen. Vanzelfsprekend kan de ‘klapbox’ niet zulke mooie graphics op het beeld toveren als de krachtpatsers van Sony en Microsoft. En natuurlijk kun je niet zoveel diepgang verwachten van de NDS versie. Maar zet je Xbox360 maar eens aan in de spitstrein van 7.00 uur. Vergeet daarom even de gelijknamige grote broers, want de NDS versie behoort in een heel ander straatje.
Schadesysteem
RD: Grid is de opvolger van het origineel, Race Driver. Het origineel bleek ietwat te realistisch te zijn voor de NDS. Het werkte gewoon niet echt lekker. RD: Grid, daarentegen, is een stuk meer arcade. Nu zal ik het woord jaggeren niet gebruiken, want vooral voor de bochten zijn de nodige rijvaardigheden gewenst. Bovendien is het ook niet mogelijk ongelimiteerd te beuken en te botsen. RD: Grid kent namelijk een uitgebreid schadesysteem. Dit systeem is verdeeld in vijf elementen: schakelbak, stuur, veering, motor en banden. Bij een botsing worden een of meerdere van deze elementen beschadigd, wat uiteindelijk kan leiden tot defunctionering. En geloof mij, het is vrij frustrerend als op drie kwart van de race het sturingsvermogen het begeeft. Dus subtiel rijden is aangeraden. De staat van dienst van elk element wordt weergegeven op het touchscreen, naast de navigator. Hoe realistisch het schadesysteem werkt is de vraag, maar het systeem maakt het spelen in ieder geval een stuk uitdagender. Verwacht trouwens geen realistische grafische weergave van de opgelopen schade. Op wat rondvliegende scherven en rook na, zul je er grafisch niks van merken. Maar dat is (wellicht) te hoog gegrepen voor de NDS.
Voor ieder wat wils
De singleplayer van RD: Grid bestaat uit een verzameling missies, hangend aan een splinterdun verhaal. De missies zijn verdeeld onder drie groepen: Europa, Japan en de VS. Elk uiteraard met hun eigen racestijlen. De missies in Europa worden gedomineerd door parcours races, terwijl je in Japan vooral de typische Tokyose straatjes zult verkennen. Tenslotte kan men zich in het land van de onbeperkte mogelijkheden wagen aan een aantal straatraces. Maar er is meer verscheidenheid tussen de missies. Zo zijn er wedstrijden, time trials en zelfs een ware track creator. Ook het aanbod van banen en auto’s is erg groot, 37 en 29 respectievelijk. Het is echter niet zo dat je vrij bent in de keuze van een auto. Elke baan heeft zijn eigen arsenaal aan wagens, vaak niet meer dan twee soorten. Dit voelde voor mij echter meer als een toevoeging dan een beperking. Door de beperkte keuze rijdt iedere deelnemer in dezelfde auto, met als gevolg dat alleen de rijvaardigheden de doorslag kunnen geven. Ook krijgt iedere race op deze manier zijn eigen stijltje.
Leuk is ook dat de speler altijd de keuze heeft tussen een aantal missies, die behoorlijk van elkaar kunnen verschillen. Bij elke geslaagde missie (minstens brons) wordt een nieuwe missie vrijgegeven. Zo zul je nooit vast blijven zitten bij een bepaalde missie en kan de afwisseling tussen missies voor een aangename verfrissing zorgen. Bovendien verlaagt het systeem de kans op frustratie aanzienlijk en heeft het, mede als gevolg van, een grote bijdrage aan de gameplay van de game.
