Super Smash Bros. Brawl

Review | 3 juli 2008 - Super Smash Bros. voor de Nintendo 64 was een groot succes. En hoe kon het ook anders? Eindelijk eens die domme loodgieter op z’n rare snor slaan, of die roze bal een trap verkopen. De opvolger, Super Smash Bros. Melee voor de GameCube, was door de opgebouwde reputatie een nog groter succes. Logischerwijze waren de verwachtingen bij het nieuwste, derde deel, Super Smash Bros. Brawl, hooggespannen. Hoewel Nintendo door een combinatie van een met opzet gecreëerde hype en een ongelooflijke reputatie bij voorbaat zeker kon zijn van enorme verkoopcijfers, moest het heel wat uit de kast halen om aan de verwachtingen van fans en critici te voldoen.

Uit Japan en Noord-Amerika – waar het spel op respectievelijk 31 januari en 9 maart uitkwam – kwamen naast lovende woorden ook aardig wat klachten. Zo lazen veel Wii’s de dual layer disc waar Brawl gebruik van maakt niet, en lagde het spel te vaak wanneer online werd gespeeld.
Optimistische Europeanen verkondigde al snel handenwrijvend dat de Japanners en Amerikanen voor ons de bugs uit het spel mochten halen. Niets bleek minder waar.

Ook in Europa regende het op de dag van de release – en zelfs daarvoor – klachten over onleesbare discs. Sterker nog: als dit probleem zich niet had voorgedaan, was deze review door een andere, betere redacteur gescheven. Maar helaas geschiedde het anders, en moeten aardig wat fans een tijd wachten voordat Nintendo de Wii’s gerepareerd heeft. Tot mijn opluchting werkte mijn versie vlekkeloos, en zat ik dus op de releasedag als een bezetene te “brawlen”.

De besturing in Brawl werkt erg goed. Met de Wii-afstandsbediening kun je het spel makkelijk besturen, en ook als je een Nunchuck verbindt zal Brawlen je makkelijk afgaan. Verder is de besturing aan te passen, zodat je het aan kunt passen aan jouw persoonlijke voorkeuren.
Ondanks dat het een Wii-exclusieve titel is, maakt Brawl geen gebruik van de Wii’s bewegingsgestuurde besturing. Het kwam niet echt als een verassing, aangezien de traditionele besturing zich in beide voorgangers heeft bewezen. En toegeven: Nintendo heeft bewezen kundig te zijn in het toevoegen van vernieuwingen, maar riskeren het spelplezier te verpesten doordat er zo nodig een gesture ingepropt moest worden is iets waar Nintendo zich niet in moet wagen, en wat het gelukkig dus ook niet deed.