The Legend of Zelda: Phantom Hourglass

Review | 18 maart 2008 - The Legend of Zelda is een indrukwekkende spelreeks. Veel delen uit de Zelda serie worden vaak beoordeeld met ‘beste game ooit’ of ‘meest epische avontuur aller tijden’. Iedereen kijkt dan ook reikhalzend uit naar het nieuwste deel in de ‘The Legend of Zelda’ serie.

Mensen zijn conservatief. Alle ‘The Legend of Zelda’ games maken gebruik van een vierpuntdruktoets of analoge stick om Link te besturen. The Legend of Zelda: Phantom Hourglass zou echter geen gebruik maken van de vierpuntdruktoets om Link te besturen. De traditionele besturing zou namelijk worden vervangen door een touchscreen besturing. Fans schrokken van deze aankondiging. Zou alles wat de voorgaande delen in de Zelda spelserie zo geweldig maakte nog wel intact blijven, of zou het speelplezier ‘kapot gaan’ door de touch screen besturing?

In The Legend of Zelda: Phantom Hourglass kruip jij als speler in de huid van een groen geklede, blonde jongen die ik voor het gemak Link zal noemen. Phantom Hourglass gaat verder waar het verhaal van The Legend of Zelda: Wind Waker ophield. De gebeurtenissen in Wind Waker worden even kort in het introfilmpje getoond waarna The Legend of Zelda Phantom Hourglass pas echt begint. Tetra, de (vrouwelijke) kapitein van het schip, en Link varen over de zeven zeeën en zijn op zoek naar ‘The Ghost Ship’. Tetra vermoedt dat het spookschip een grote schat met zich meedraagt. Nadat het spookschip gevonden is, springt Tetra aan boord van het spookschip om naar de schat te zoeken. Het schip, met Tetra nog aan boord, vaart weg en Link waagt nog een poging om ook aan boord van het spookschip te komen, maar valt daarbij in het water.

Link spoelt aan op een eiland waar hij Ciela, een klein feetje met een grote mond, ontmoet. Ciela vervult de rol die Navi in The Ocarina of Time en vergezeld Link net als Navi het hele spel. Al snel ontmoeten Link en Ciela de arrogante piraat Linebeck. Linebeck is net als Tetra opzoek naar het spookschip vanwege de schatten die het schip met zich meedraagt. En zo begint de zoektocht van Linebeck, Ciela en Link naar deze schat. Een typisch ‘The Legend of Zelda’ verhaal uit een ‘The Legend of Zelda’ game. Maar mij hoor je niet klagen, ik zou het niet anders willen, maar toch, na twintig jaar kan Nintendo toch wel een keer met een diepgaander verhaal komen? Maar nu speel voor mijn gevoel een beetje de advocaat van de duivel.



Phantom Hourglass gebruikt dezelfde cartoony-look (cell-shaded animation) als The Legend of Zelda Wind Waker. Maar de DS kan geen beelden leveren die dezelfde grafische kwaliteit hebben als de Gamecube. De vertaling van de cell-shaded animaties van de Gamecube naar de DS moet dus de nodige complicaties hebben opgeleverd voor Nintendo. Het resultaat mag er echter zeker wezen. De graphics voor een handheld game, die altijd te kampen hebben met grafische beperkingen, zien er gelikt uit.

Het geluid is zoals je mag verwachten van een Zelda game. Groots, bijna episch. Typische Zelda-deuntjes zitten in het spel met natuurlijk het geluidje dat aangeeft dat je een puzzel hebt opgelost, maar ook nieuwe muziekjes zijn aan Phantom Hourglass toegevoegd. Helaas kunnen de speakers van de DS deze muziek niet hard genoeg laten klinken zodat deze volledig tot hun recht komt. Ik raad dan ook aan deze game met oordopjes of een koptelefoon te spelen. Dan klinkt het geluid tien, wat zeg ik, twintig keer beter dan door die (waardeloze) speakers.