Link's Crossbow Training

Review | 19 december 2007 - De jaren ’80 waren de jaren van Nintendo. Met meer dan 60 miljoen verkochte exemplaren was hun eerste systeem, de NES, een waar succes. Inbegrepen bij deze console waren de games Super Mario Bros. en Duck Hunt; de laatste maakte gebruik van een zogenaamde light gun. Met de jaren nam Nintendo’s marktaandeel echter af en besloeg het bedrijf in de vorige generatie zelfs een laatste plek. Met de Wii is hier gelukkig verandering in gekomen en samen met dit herboren succes komt ook een herboren light gun accessoire, ditmaal niet vergezeld van Duck Hunt, maar Link’s Crossbow Training. Weet Nintendo een nostalgische snaar te raken of slaat de Japanse gigant een valse noot aan?

Al op de E3 van vorig jaar werd de Wii Zapper aangekondigd, een accessoire waarmee je je Wiimote in een heus geweer zou kunnen veranderen. Dit ontwerp werd enthousiast ontvangen, maar ging desondanks enkele metamorfoses door. Het uiteindelijke design viel minder in de smaak bij zowel critici als publiek; niet alleen wat uiterlijk betreft, maar ook qua speelbaarheid. Deze nieuwe layout, in de vorm van een Tommy gun, zorgt voor een tragere beweegsnelheid en minder vrijheid wat het vasthouden van de Nunchuck expansie betreft. De prijs van 30 euro verzacht dit wel enigszins, al helemaal door het inbegrepen Link’s Crossbow Training, een game om de mogelijkheden van de accessoire te tonen. Of dit kleine feestpakket je ook daadwerkelijk naar hogere sferen zal brengen, bespreken we hier.

In Link’s Crossbow Training (LCT) neem je wederom de rol van Link aan, het hoofdpersonage uit de The Legend of Zelda serie. Het spel speelt zich af in hetzelfde universum als de The Legend of Zelda: Twilight Princess en draait dan ook op dezelfde engine. Voor vrije beweging is echter geen ruimte; de verscheidene missies selecteer je vanuit een wel heel sober menu. De indeling van deze missies is een gestructureerde en aardig ongeïnspireerde aangelegenheid: ieder level bestaat uit drie challenges; in iedere level dezelfde drie soorten. De eerste challenge bestaat nog uit het raken van houten borden. Waar je in de eerdere levels nog te maken hebt met stilstaande doelen, zullen ze al snel de meest ingewikkelde routes afleggen en alles doen om het je zo moeilijk mogelijk te maken. In feite is deze modus niets meer dan een mooi aangeklede en moderne versie van Duck Hunt, kortom: niets nieuws onder de zon. In de tweede challenge heb je de mogelijkheid 360° te draaien en je zo te verdedigen tegen vijanden die uit alle windrichtingen komen. Met een radar kan je zien waar ze zich bevinden, om vervolgens zo snel mogelijk te reageren.



Pas met de derde en laatste uitdaging krijg je een wat interessantere doelstelling; hier is het zaak om rond te lopen in grotere omgevingen en een vastgesteld aantal tegenstanders te verslaan. Dit is overigens de enige mode waarin je de Nunchuck zult gebruiken. Het feit dat dit hier wel kan, maakt het ontbreken van de functionaliteit in de overige speelstanden een nog groter gemis. Vaak genoeg zul je namelijk de camera willen bewegen in de eerste twee challenges, maar dankzij dubieuze keuzes van de ontwikkelaar is dit niet mogelijk. Wanneer je de Nunchuck echter los koppelt, krijg je het bericht van je Wii dat deze snel aangesloten moet worden. Een klein detail, maar desalniettemin storend. Wel uniek – en ongebruikelijk binnen het genre – is de Zoom-In button. Door snel op de Z knop van je Nunchuck te drukken, zoom je in op de omgeving om vervolgens nauwkeuriger te kunnen schieten. Op papier misschien een interessant voorstel, in de werkelijkheid een overbodige functie; echt vaak zag ik mijn wijsvinger niet bewegen om naar de knop te reiken.